ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกงุนงง “บ้านเราแล้วจะเป็นที่ไหนได้อีกล่ะ?”
เมื่อเห็นท่าทีของซูเสี่ยวหม่าน ฟู่จิ่งสุยก็รู้ว่าคนตระกูลฟู่ไม่ได้แอบไปหาเธอ
รถแล่นเร็วมาก พุ่งผ่านถนนจิ่วอันไปอย่างรวดเร็ว ฟู่จิ่งสุยรู้ว่านี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ
รถแล่นเข้าสู่ถนนหนานเหยียน จากนั้นซูเสี่ยวหม่านก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง
“เอาละ ไม่ต้องมองแล้ว ลงรถเถอะ!”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกสนุก “เอ๊ะ คุณไม่ใช่คนปักกิ่งเหรอ ทำไมดูเหมือนไม่คุ้นทางเลยล่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านหัวเราะหยอกฟู่จิ่งสุย
ฟู่จิ่งสุยยกยิ้มมุมปาก “ถึงตอนนั้นผมจะพาคุณไปเที่ยวที่สนุก ๆ ในปักกิ่ง แล้วก็จะแนะนำเพื่อนให้รู้จักด้วย”
คราวนี้ฟู่จิ่งสุยกลับปักกิ่ง พูดให้ไม่น่าฟังก็คือถูกหามกลับมา
อีกทั้งเบื้องบนยังปิดข่าวเรื่องของเขาไว้เป็นความลับ ส่วนทางตระกูลฟู่ก็เก็บเงียบเรื่องที่เขารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล
เพื่อนเก่า ๆ ของฟู่จิ่งสุยจึงไม่รู้เลยว่าเขากลับปักกิ่งมาแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านตอบว่า “ได้สิ!”
ซูเสี่ยวหม่านเป็นคนใจกว้างและชอบผูกมิตรกับคนอื่น พอเป็นเพื่อนของสามี เธอย่อมยินดีที่จะทำความรู้จักอยู่แล้ว
“ไปกันเถอะ ก่อนจะไปเจอเพื่อนของคุณ แวะไปดูบ้านเช่าของฉันก่อน!”
ทั้งสองเดินเข้าไปด้วยกัน เรือนพักรวมแห่งนี้มีลานอยู่สองชั้น พวกซูเสี่ยวหม่านพักอยู่ในห้องปีกตะวันออกด้านหลัง
ระหว่างเดินผ่านลานด้านหน้า หญิงชราคนหนึ่งเห็นฟู่จิ่งสุยแล้วดวงตาก็เป็นประกาย “เสี่ยวหม่านจ๊ะ นี่แฟนหนูเหรอ?”