อู๋เต๋อกุ้ยส่ายหน้า “ไม่รู้หรอก ไม่ต้องไปสนใจ คนพวกนั้นไม่ใช่คนที่ครอบครัวเราเอื้อมถึง”
“ครอบครัวเราแค่คบหากับครอบครัวซูให้ดี ๆ ก็พอแล้ว”
“พวกเขาเพิ่งมาใหม่ ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ตอนนี้เราเข้าไปช่วยสักหน่อย ต่อไปก็มีแต่จะเป็นผลดี”
หวังอวี้หลันพยักหน้า “ได้ ฉันฟังคุณทุกอย่าง!”
“แต่สะใภ้บ้านนั้นนี่เอาแต่ใจจริง ๆ คลอดลูกตั้งสองคน แต่มีพี่สะใภ้ตั้งสองคนคอยช่วยเลี้ยงลูกให้!”
พอคิดถึงเรื่องนี้ หวังอวี้หลันก็อดอิจฉาไม่ได้
ตอนเธอคลอดลูก สุดท้ายก็ต้องเลี้ยงลูกเองทั้งหมด
“บ้านนั้นตามใจเธอจริง ๆ ฉันเห็นผ้าอ้อมกับเสื้อผ้าเด็ก ก็เป็นพี่สะใภ้คนนั้นทำให้ทั้งนั้น”
แถมผู้หญิงคนนั้นยังซื่อบื้อ คอยทำงานให้เธออย่างเต็มใจอีก น่าหงุดหงิดไหมล่ะ
หวังอวี้หลันคิดว่า ถ้าน้องสามีแต่งงานแล้วแต่ยังอยู่บ้านแม่ แถมยังให้พี่สะใภ้สองคนคอยปรนนิบัติ เธอคงไล่อีกฝ่ายออกจากบ้านไปแล้ว
นี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!!!
อู๋เต๋อกุ้ยขมวดคิ้ว “นั่นมันเรื่องของบ้านเขา ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่ง!”
เฮอะ ผู้หญิงพวกนี้ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย คนอื่นจะใช้ชีวิตยังไงก็เรื่องของเขา
เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวซู อู๋เต๋อกุ้ยก็พลันรู้สึกว่าภรรยาเข้มงวดกับน้องสาวของตัวเองเกินไปหน่อย
จะมีใครทำดีกับคนบ้านสามีได้เหมือนสะใภ้ของซูต้าเฉียงอีกล่ะ!
ซูต้าเฉียงยังไม่รู้เลยว่ามีคนอิจฉาเขาอยู่
ตอนนี้เขากับฟู่จิ่งสุยกำลังช่วยกันจัดข้าวของให้เป็นที่เป็นทาง