เลขาธิการอวี่พยักหน้า “ดี เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว!”
เลขาธิการอวี่ไม่ได้ซักไซ้เรื่องชั้นเรียนสอนหนังสือให้ชาวบ้านของหมู่บ้านต้ากั่งมากนัก ที่จริงเขาก็เข้าใจจุดประสงค์ของหมู่บ้านต้ากั่งแล้ว
ก็แค่อยากตั้งโรงเรียนประถมขึ้นมาสักแห่งไม่ใช่หรือไง!
ที่จริงก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
อย่างที่ซูเสี่ยวหม่านพูด เด็กชนบทมีโอกาสทางการศึกษาสู้เด็กในอำเภอและในเมืองไม่ได้จริง ๆ
เศรษฐกิจของตำบลมีจำกัด จึงสนับสนุนเงินทุนไม่ได้ แต่ถ้าช่วยเอื้อเฟื้อนโยบายให้บ้างก็ทำได้
พูดไปแล้วก็เป็นเรื่องดีที่ทำเพื่อประเทศและประชาชนทั้งนั้น
“ไปกันเถอะ พวกเราออกมานานแล้ว อย่าปล่อยให้รองนายอำเภอหลี่รอนาน”
จากนั้นเลขาธิการอวี่ก็พาทุกคนมุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้าน
ระหว่างทางกลับ เลขาธิการจากตำบลอื่น ๆ ต่างก็มีความคิดผุดขึ้นมาในใจ
พวกเขาเองก็อยากแก้ปัญหาที่แต่ละหมู่บ้านเผชิญอยู่เหมือนกัน เพียงแต่คนที่กล้าคิดกล้าทำอย่างหมู่บ้านต้ากั่งมีน้อยจริง ๆ
เวลานี้ พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกับพวกผู้หญิงในหมู่บ้านเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว
ช่วงเปลี่ยนจากฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง นั่งกินข้าวข้างนอกกำลังเหมาะพอดี
ยิ่งคราวนี้มีผู้นำมาหลายคน ทั้งยังมีหัวหน้ากองการผลิตกับคนทำบัญชีจากหมู่บ้านอื่น ๆ มาด้วย
จึงจัดโต๊ะยาวสองโต๊ะเต็ม ๆ
ผู้นำจากอำเภอตรวจบัญชีของหมู่บ้านต้ากั่งด้วย แล้วก็พบว่าบัญชีของที่นี่ทำได้ไม่แพ้บัญชีที่คนทำบัญชีของอำเภอจัดทำเลย
ตอนแรกทุกคนยังประหลาดใจว่านักบัญชีหลิวเป็นสมาชิกในหมู่บ้านแท้ ๆ แต่กลับมีความสามารถขนาดนี้
ใครจะคิดว่าพอซักถามละเอียดเข้า ก็พบว่าคนที่เก่งไม่ใช่นักบัญชีหลิว แต่มีคนคอยช่วยอยู่เบื้องหลัง