ข่าวว่าชั้นเรียนรู้หนังสือของหมู่บ้านต้ากั่งกำลังจะกลายเป็นโรงเรียน แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านใกล้เคียงในเวลาไม่นาน
เมื่อหัวหน้ากองการผลิตของแต่ละหมู่บ้านได้ยินข่าว คราวนี้กลับไม่มีใครคัดค้าน
เพราะถึงพวกเขาอยากเปิดโรงเรียนในหมู่บ้านตัวเอง ก็ไม่มีศักยภาพพอ
อีกอย่าง พอสืบจนรู้ว่าโรงเรียนของหมู่บ้านต้ากั่งอยู่ภายใต้การดูแลของตำบล พวกเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร
นอกจากนี้ ภาพถ่ายที่พวกเขาถ่ายร่วมกับผู้นำคราวก่อน ซูเสี่ยวหม่านก็ส่งให้ทุกคนแล้ว
ตอนนี้แต่ละครอบครัวต่างวางภาพไว้ในบ้าน เพราะเป็นภาพถ่ายร่วมกับผู้นำระดับสูง บรรดาเจ้าหน้าที่หมู่บ้านจึงทะนุถนอมกันมาก
กินของเขา รับของเขา พวกเขาต่างก็เข้าใจดี ยังจะคัดค้านอะไรอีกล่ะ อยู่เฉย ๆ ไปเถอะ!
อีกอย่าง คราวนี้หมู่บ้านต้ากั่งก็ไม่ได้รับผลประโยชน์อะไร โรงเรียนประถมของตัวเมืองมาเปิดสาขาที่หมู่บ้านต้ากั่ง ตำบลต่างหากที่ได้โรงเรียนไปฟรี ๆ
หมู่บ้านต้ากั่งออกทั้งเงินทั้งแรง แต่ไม่ได้อะไรตอบแทนเลย
ตรงกันข้าม หลังจากโรงเรียนประถมของหมู่บ้านต้ากั่งเปิดแล้ว เด็ก ๆ จากหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งก็ส่งมาเรียนได้
โดยเฉพาะเด็กที่กำลังจะเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หรือปีที่ 2
เด็กชั้นปีที่ 1 เข้าเรียนที่หมู่บ้านต้ากั่งได้เลย ส่วนเด็กชั้นปีที่ 2 ขึ้นไปต้องไปดำเนินเรื่องย้ายโรงเรียนที่ตัวเมือง
ค่อนข้างยุ่งยากอยู่เหมือนกัน
เด็กชั้นปีที่ 3 โตขึ้นมาหน่อยแล้ว แถมคุ้นเคยกับครูและเพื่อนร่วมชั้นดี อีกทั้งพวกเขาก็เชื่อว่าการเรียนการสอนในตัวเมืองดีกว่าในหมู่บ้าน
ดังนั้นเด็กชั้นปีที่ 3 ขึ้นไปจึงแทบไม่มีใครไปดำเนินเรื่องย้ายโรงเรียนที่ตัวเมือง