วันต่อ ๆ มา คนทั้งหมู่บ้านต้ากั่งต่างก็ลงมือทำงานกันอย่างคึกคัก
ซูต้าเฉียงกับนักบัญชีหลิวเรียกหัวหน้าหน่วยย่อยในหมู่บ้านมาประชุม แจ้งข่าวเรื่องการสร้างโรงอิฐให้ทุกคนทราบ
ตอนที่สมาชิกหมู่บ้านเริ่มรู้ข่าวนี้ ต่างก็ยังลังเลอยู่บ้าง
แต่พอรู้ว่าอิฐที่ผลิตจากโรงอิฐจะนำไปสร้างบ้านอิฐให้คนทั้งหมู่บ้าน ทุกคนก็ไม่มีใครคัดค้าน
ภัยหิมะหนักในปีนี้ทำให้ชาวบ้านหวาดกลัว อีกทั้งพวกเขายังเคยเข้าอำเภอ จึงรู้ว่าบ้านอิฐของที่นั่นดีแค่ไหน
ตอนนี้กองการผลิตของหมู่บ้านยินดีนำกำไรจากโรงสีออกมาสร้างเตาเผาอิฐ แล้วจะมีอะไรให้ไม่ยินดีอีกล่ะ
ยิ่งไปกว่านั้น กองการผลิตของหมู่บ้านยังบอกด้วยว่า พอโรงอิฐสร้างเสร็จแล้วก็จะรับคนงานเพิ่ม
นี่ไม่ใช่โอกาสให้สมาชิกหมู่บ้านได้งานทำโดยไม่ต้องออกจากหมู่บ้านหรอกหรือ พวกเขาก็จะได้เป็นคนงานเหมือนกันน่ะสิ
ทุกคนจึงกระตือรือร้นกันมาก หิมะยังไม่ทันเริ่มละลาย พวกเขาก็ขึ้นเขาไปตัดไม้กันแล้ว
ความคึกคักวุ่นวายของหมู่บ้านต้ากั่งดึงดูดความสนใจจากหลายหมู่บ้าน
ไม่นาน ข่าวที่ว่าหมู่บ้านต้ากั่งจะเปิดโรงอิฐเองก็แพร่ไปถึงพวกเขา
หลิวว่านเถียนแห่งหมู่บ้านซิงเซิ่งนั่งไม่ติด รีบเรียกประชุมที่กองการผลิตของหมู่บ้านทันที
“วันนี้ที่เรียกทุกคนมา เพราะมีเรื่องจะพูด”
หลิวว่านเถียนมองหัวหน้าหน่วยย่อยหลายคน “เรื่องที่หมู่บ้านต้ากั่งจะเปิดโรงอิฐ พวกเธอได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม”
รองหัวหน้ากองการผลิตพยักหน้า “ลุงหลิว ซูต้าเฉียงนี่ไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ โรงอิฐของหมู่บ้านเรายังต้องปิดไป แล้วโรงอิฐที่พวกเขาสร้างจะไปรอดได้ยังไง”