ตอนซูต้าเฉียงกลับถึงบ้าน ซูเสี่ยวหม่านกำลังเดินวนอยู่ในลานบ้าน
เธอเดินดูบ้านทุกหลังในครอบครัว แม้หลังคาห้องของเธอจะซ่อมเสร็จแล้ว แต่พอมองบ้านดินมุงหญ้าที่เตี้ยทึบ ก็ยังรู้สึกไม่พอใจ
ถึงเวลาสร้างบ้านใหม่ให้ครอบครัวแล้ว
ตอนนี้ยังไม่เข้าฤดูใบไม้ผลิ พออากาศอุ่นขึ้นก็เหมาะจะเริ่มสร้างบ้านใหม่พอดี
“เสี่ยวหม่าน พวกเรามีเรื่องจะคุยด้วย”
นักบัญชีหลิวก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวหม่าน มานี่เร็ว”
เห็นพี่ชายคนโตกับนักบัญชีหลิวดูร้อนใจอยู่บ้าง ซูเสี่ยวหม่านจึงเดินตามทั้งคู่เข้าไปในห้องโถง
“พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรเหรอ?”
ซูต้าเฉียงเล่าเรื่องที่ไปประชุมที่ตำบลวันนี้ให้ซูเสี่ยวหม่านฟัง จากนั้นก็พูดถึงเรื่องที่ครอบครัวสมาชิกหมู่บ้านหลายบ้านอาจต้องขอยืมเงินจากตำบล
นักบัญชีหลิวบอกว่า “เสี่ยวหม่าน ลองบอกความเห็นของเธอมาสิ ช่วยคิดหาทางออกให้พวกเราด้วย”
ครอบครัวที่ได้รับความเสียหายเหล่านั้น ต่อให้สร้างบ้านดินมุงหญ้าใหม่ ก็ยังต้องยืมเงินอยู่ดี ไม้ไปตัดบนเขาได้ แต่ทำหน้าต่างก็ต้องใช้เงิน
ที่จริงนักบัญชีหลิวเองก็คิดอยากสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้อง ภาคเหนือหิมะตกง่ายอยู่แล้ว หลังคามุงฟางไม่เพียงกันหนาวไม่ได้ แต่ยังต้องเปลี่ยนฟางใหม่ทุกปี เพราะฟางผุเร็วเกินไป
ซูต้าเฉียงจุดกล้องยาสูบขึ้นมาอีกครั้ง “หมู่บ้านอื่นมีบ้านอิฐกันหมด มีแต่หมู่บ้านเราไม่มี
ฉันไปดูที่หมู่บ้านเสี่ยวกั่งมาแล้ว บ้านอิฐกับกระเบื้องสีแดงแบบนั้นแข็งแรงจริง ๆ”
ซูเสี่ยวหม่านมองทั้งสองคน “งั้นหมู่บ้านเราก็สร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องกันสิ!”