พวกเด็ก ๆ พากันเกาะหน้าต่างมองซูเสี่ยวหม่าน
ตอนนี้ซูเสี่ยวหม่านกำลังปรับคลื่นวิทยุอยู่ในห้อง เพราะการหาคลื่นที่เปิดเพลงต่อเนื่องนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
ซูเสี่ยวหม่านคิดว่าเธอน่าจะซื้อเครื่องเล่นเทปมาด้วย จะได้ใส่เทปเข้าไปฟัง สะดวกกว่าเยอะ
จังหวะนั้นเองก็ได้ยินเสียงซูหงซีตะโกนเรียก “อาสะใภ้เล็ก! อาสะใภ้เล็ก!”
“อาเสี่ยวหม่าน!”
“คุณย่าเล็กของเสี่ยวหม่าน!”
“...”
สรุปแล้วก็เป็นเสียงเรียกของพวกเด็ก ๆ ทั้งนั้น
พี่สะใภ้สามที่ทำงานอยู่ในนาได้ยินเสียงเด็ก ๆ ก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “นั่นหงซีลูกฉัน!”
ป้าข้าง ๆ เธอก็พูดขึ้นเช่นกัน “ยังมีเอ้อร์ตั้นลูกฉันด้วย!”
ชาวบ้านได้ยินเสียงเพลงปะปนกับเสียงเด็ก ๆ เจื้อยแจ้ว มุมปากก็ยกยิ้มอยู่ตลอด
พวกเขาสัมผัสได้ว่าหมู่บ้านต้ากั่งกำลังพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น
อย่างไรเสีย หมู่บ้านของพวกเขาก็เป็นหมู่บ้านแรกในละแวกนี้ที่มีกระจายเสียงตามสาย
แถมยังจะมีโรงงานอีกสองแห่ง เรื่องนี้พูดออกไป หมู่บ้านไหนจะเทียบได้ล่ะ?
ชาวบ้านมีความหวังในใจ จึงไม่รู้สึกว่าชีวิตลำบากเหมือนก่อน
แม้แต่ครอบครัวที่บ้านพังถล่มลงมาในฤดูหนาวปีนี้ ตอนนี้ก็ยังเต็มไปด้วยแรงฮึด
หัวหน้ากองการผลิตบอกไว้แล้วว่า พอถึงเวลาซ่อมบ้าน จะเริ่มจากบ้านของครอบครัวที่พังถล่มก่อน
ซูเสี่ยวหม่านวางวิทยุไว้ในสำนักงาน ปล่อยให้มันเปิดเพลงไปเอง
จากนั้นก็ออกไปพบพวกเด็ก ๆ
หลังปีใหม่ ซูหงซีก็อายุครบ 7 ขวบแล้ว
ตอนนี้เขาฟันหน้าหลุดไปซี่หนึ่ง เวลายิงฟันยิ้ม ลมก็ลอดออกจากปาก