หยางไฉ่ซานกลับเก็บเรื่องนี้ไปคิด เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องระวังไว้หน่อย
ผู้เฒ่ากับผู้เฒ่าตระกูลซ่งสนิทสนมกันมาก ถ้าซูเสี่ยวหม่านไปตีสนิทกับตระกูลซ่งเข้า ไม่แน่ว่าอาจใช้เส้นทางอ้อมเพื่อบรรลุเป้าหมายก็ได้
ถ้าผู้เฒ่ารู้จากทางตระกูลซ่งว่าหลานสะใภ้มาถึงปักกิ่งแล้ว เรื่องนี้คงปิดไม่มิดแน่
พอคิดถึงตรงนี้ หยางไฉ่ซานก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ
“น้องสาม ซูเสี่ยวหม่านคนนั้น เธอจะอยู่ปักกิ่งนานไหม?”
หยางซานเหย่ส่ายหน้า “พี่รอง เรื่องนี้ผมจะไปรู้ได้ยังไง เธอไม่ได้บอกผมสักหน่อย”
“แต่ผมสังเกตว่าเด็กคนนั้นมีเงินไม่น้อยเลยนะ”
คุณย่าหยางกับหยางไฉ่ซานหันมามองเขาพร้อมกัน “น้องสาม เล่ามาให้ละเอียดสิ”
คุณย่าหยางใส่ใจเรื่องนี้ที่สุด ที่จริงเธอสงสัยมาตลอดว่าท่านพ่อเอาหยกแขวนประจำตระกูลถงที่สืบทอดกันมามอบให้น้องสาวคนเล็ก
ถึงน้องสาวคนเล็กจะเป็นลูกของอนุภรรยา แต่ท่านพ่อกลับรักและเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ
ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศหรอก
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ คุณย่าหยางก็กำมือแน่น
หยางซานเหย่บอกว่า “เหล้าเหมาไถไม่ถูกเลยสักนิด ห้างสรรพสินค้าขายขวดละ 20 หยวน แต่ซูเสี่ยวหม่านซื้อไปตั้ง 5 ลัง”
“ตั้ง 5 ลังเต็ม ๆ ไม่ได้ลดราคาเลย จ่ายทีเดียว 1,200 หยวน!”
“อะไรนะ?” เสียงหยางไฉ่ซานสูงขึ้น “1,200 หยวนเหรอ?”
ตระกูลฟู่มีอำนาจก็จริง แต่พี่น้องตระกูลฟู่ทั้งสองคนไม่ได้ทำธุรกิจ ต่างก็รับเงินเดือนกันทั้งนั้น
ฟู่เจิ้งหวนทำงานอยู่ที่กรมการศึกษา เงินเดือนเดือนละ 80 หยวน