หลี่ต้าขุยหน้าดำคร่ำเครียด มองหู่จื่อแล้วสั่งว่า “หู่จื่อ พาคนไปสองคน ตามไปห่าง ๆ แล้วไปดูที่หมู่บ้านต้ากั่งหน่อยว่าเป็นเครื่องจักรอะไร”
“ได้เลย!”
ตอนนี้หู่จื่อเป็นลูกสมุนคนสนิทของหลี่ต้าขุย ทั้งวันไม่ต้องทำงาน แค่คอยช่วยจับตาความเคลื่อนไหวของแต่ละหมู่บ้านให้เขา
เฉินหู่จื่อไปตามเอ้อร์กาจื่อ ลูกน้องของตัวเอง แล้วทั้งคู่ก็วิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้ามาทางหมู่บ้านต้ากั่ง
เวลานี้พวกผู้ชายหมู่บ้านต้ากั่งที่กำลังทำงานอยู่ในนา ต่างวางมือจากงาน ส่งเครื่องมือให้ผู้หญิงในหมู่บ้าน แล้วรีบมุ่งหน้ากลับเข้าหมู่บ้าน
ที่ดินซึ่งแต่ละหน่วยย่อยรับผิดชอบอยู่คนละพื้นที่กัน
แต่ตอนนี้ทุกคนต่างพากันกลับหมู่บ้านให้เร็วที่สุด
ถ้าโรงอิฐเปิดได้ ต่อให้ไม่ทำกำไร แค่แต่ละครอบครัวสร้างบ้านขึ้นมาได้ก็ดีถมไปแล้ว
ผ่านไปยี่สิบกว่านาที พวกผู้ชายจากแต่ละหน่วยย่อยก็วิ่งมาถึงสำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้านกันหมด
พอเห็นรถบรรทุกคันเล็กจอดอยู่หน้าสำนักงาน ดวงตาของแต่ละคนก็เป็นประกาย
นักบัญชีหลิวซึ่งเดินนำหน้าเข้ามา ดวงตาส่องประกายวาววับ “เสี่ยวหม่าน เสี่ยวหม่าน!”
“เสี่ยวหม่าน รถคันนี้มาจากไหนเหรอ?”
พวกผู้ชายในหมู่บ้านเองก็มองรถบรรทุกคันเล็ก “ซูเสี่ยวหม่าน รถคันนี้เป็นของหมู่บ้านเราด้วยเหรอ?”
“หม่านยา รีบบอกมาเร็วเข้า”
ซูเสี่ยวหม่านมองทุกคนพลางยิ้มตาหยี “ใช่ รถคันนี้ก็ซื้อมาเหมือนกัน ต่อไปเอาไว้ใช้กับโรงอิฐของหมู่บ้านเรา!”
“เยี่ยมไปเลย!”
“..........”
พวกผู้ชายในหมู่บ้านตื่นเต้นกันยกใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่มีรถบรรทุกคันนี้ก็เหนือกว่าหมู่บ้านซิงเซิ่งแล้ว