พอมาถึงโรงอิฐ ซูเสี่ยวหม่านก็จอดรถ
เธอหันไปมองคนข้าง ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งตกใจ “คุณปู่สาม เป็นอะไรไปคะ?”
มือของคุณปู่สามซูจับเข็มขัดนิรภัยตรงหน้าอกไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือด
“ชะ...ช่วยปลดให้ฉันที!”
ซูเสี่ยวหม่านกดเบา ๆ เข็มขัดนิรภัยก็คลายออก
“คุณปู่สาม ลงจากรถกันเถอะค่ะ!”
จังหวะนั้น ซูจื้อจงเดินมาเปิดประตูรถ “พ่อ ลงมาเถอะครับ!”
คุณปู่สามซูปล่อยให้ลูกชายประคองลงจากรถ
พอลงมา ชายชราร่างเล็กก็เข่าอ่อนยวบลงทันที
“พ่อ เป็นอะไรไปครับ?”
คนอื่น ๆ ต่างพากันเข้ามาดู
ซูเสี่ยวหม่านยกมือแตะจมูกอย่างกระอักกระอ่วน เธอรู้สึกผิดจึงไม่ได้เข้าไปใกล้
ตอนนั้นเครื่องจักรยังไม่ได้ขนลงจากรถ เพราะเครื่องผสมที่ขนกลับมาคราวนี้ทั้งหนักและมีขนาดใหญ่
ซูเสี่ยวหม่านเดินเอ้อระเหยไปหาผู้เฒ่าถาน
“คุณตา เป็นยังไงบ้างคะ ติดตั้งเป็นไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านคิดไว้ว่า ถ้าผู้เฒ่าถานติดตั้งไม่ไหว เธอจะไปถามทางร้านที่ขายเครื่องจักร
ตอนนี้ดวงตาของผู้เฒ่าถานเป็นประกาย “เสี่ยวหม่านเอ๊ย ของที่หนูขนกลับมาคราวนี้ไม่ใช่เครื่องสีข้าวจะมาเทียบได้เลยนะ”
ซูเสี่ยวหม่านแอบคิดในใจ แน่นอนอยู่แล้ว ราคาคราวนี้ก็สูงกว่าด้วยนี่นา
“คุณตา เครื่องคราวนี้เป็นแบบกึ่งอัตโนมัติ ต้องรบกวนคุณตาช่วยประกอบให้หน่อยนะคะ”
ผู้เฒ่าถานพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยวตาจะลองศึกษาให้ดี”
กว่าจะขนเครื่องจักรลงจากรถครบก็ฟ้ามืดแล้ว คนขับรถบรรทุกได้รับเงินแล้วก็ขับรถจากไป
เครื่องจักรของหมู่บ้านต้ากั่งต้องปรับแต่งอยู่สามวัน ถึงจะเริ่มใช้งานได้อย่างเป็นทางการ