ฟู่จิ่งสุยไม่ได้ปิดบัง เขาให้ซูเสี่ยวหม่านดูที่อยู่ของผู้ส่งจดหมาย
“ส่งมาจากปักกิ่งเหรอ? ทำไมไม่เปิดดูล่ะ”
ซูเสี่ยวหม่านถามต่อ
ที่จริงซูเสี่ยวหม่านอยากรู้ว่าในจดหมายเขียนอะไรไว้บ้าง
แม้เธอกับฟู่จิ่งสุยจะแต่งงานกันอย่างเร่งรีบ แต่เขาก็ไม่เคยพูดว่าจะพาเธอกลับปักกิ่งไปพบครอบครัว
อีกอย่าง ซูเสี่ยวหม่านก็เตรียมใจไว้บ้างแล้วกับคำพูดเหล่านั้นที่หยางเมิ่งจู๋เคยพูด
เกรงว่าคนตระกูลฟู่คงดูแคลนหญิงสาวที่มาจากชนบทอย่างเธอ
เมื่อเห็นซูเสี่ยวหม่านถามไม่หยุด ฟู่จิ่งสุยก็ไม่ลังเลอีก เขาฉีกซองจดหมายออก
ที่จริงฟู่จิ่งสุยพอจะเดาเนื้อหาในจดหมายได้
เมื่อปีก่อนมีคนพยายามทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซูเสี่ยวหม่าน เขาคาดเดาไว้สองทาง
นอกจากตระกูลหยางแล้ว ก็ยังมีตระกูลซ่ง
ที่สำคัญคือซ่งรั่วเฉินเจ้านั่นอยากจับคู่เขากับซ่งรั่วเวยมาก
อีกอย่าง ครั้งก่อนลูกพี่ลูกน้องคนโตพูดทางโทรศัพท์ว่าคุณปู่รู้เรื่องที่เขาแต่งงานในชนบทแล้วโกรธมาก
ถึงกับประกาศว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา
คราวนี้ทางบ้านส่งจดหมายมาให้ คงไม่มีคำพูดดี ๆ แน่
ฟู่จิ่งสุยเดาผลลัพธ์ได้ แต่ก็ไม่อยากปิดบังซูเสี่ยวหม่าน
ถึงอย่างไรซูเสี่ยวหม่านก็ฉลาดมาก หลายเรื่องไม่ต้องอธิบายให้ชัด เธอก็เข้าใจอยู่แล้ว
ฟู่จิ่งสุยกวาดตาอ่านจดหมายคร่าว ๆ และก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ
ซูเสี่ยวหม่านนั่งแนบอยู่ข้างฟู่จิ่งสุย พอเขาอ่านจบ เธอก็รู้แล้วว่าในจดหมายเขียนอะไร
เธอนั่งตัวตรง ยื่นมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาให้หันมา แล้วสบตาฟู่จิ่งสุย “ในเมื่อพวกเขาไม่ต้องการคุณ ฉันต้องการคุณเอง!”