เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากซูเสี่ยวหม่านลุกขึ้นมา เธอก็หอมแก้มลูกแฝดชายหญิงทั้งสองคนฟอดใหญ่
เมื่อก่อนเธอเห็นเด็กสองคนนี้ทุกวัน จึงไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ บางครั้งยังคิดด้วยซ้ำว่าพวกเขาซนจนน่าปวดหัว
แต่ตอนนี้ต้องออกไปหลายวัน ในใจก็อดรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่ได้
หยวนหยวนคนน้องถูกแม่หอมแก้ม ก็เผยปากน้อย ๆ ทันที ส่งเสียงอ้อแอ้คุยกับซูเสี่ยวหม่าน
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเข้ามาเห็นท่าทางของซูเสี่ยวหม่าน จึงแซวว่า “เริ่มตัดใจไม่ลงแล้วใช่ไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านทอดถอนใจ “นิดหน่อยค่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านนึกถึงครั้งก่อนที่ฟู่จิ่งสุยออกจากบ้านไป หลายวันไม่ได้เจอลูกแฝด พอกลับมาก็หอมลูกไม่หยุด
ตอนนั้นซูเสี่ยวหม่านยังนึกหมั่นไส้เขาว่าทำตัวอ่อนไหว แถมยังเลี่ยนอีกต่างหาก!
ตอนนี้พอถึงคราวตัวเอง ทั้งที่ยังไม่ได้ออกจากบ้าน แค่มองลูกสองคนก็ทำใจไปไม่ลงแล้ว
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดห้ามเธอไป
เธอรู้จักนิสัยน้องสามีดี หากตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ก็ยากที่จะเปลี่ยนใจ
“งั้นก็รีบไปรีบกลับล่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ค่ะ พี่สะใภ้ ช่วงสองสามวันนี้ให้เด็ก ๆ กินนมผงไปก่อนนะคะ!”
นมผงที่ซูเสี่ยวหม่านซื้อจากร้านค้าในระบบเป็นนมผงสำหรับทารกโดยเฉพาะ มีสารอาหารมากกว่านมมอลต์ธรรมดาในยุคนี้เสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กแฝดก็ดื่มทั้งนมแม่และนมผงสลับกันมาตลอด พอทั้งคู่โตขึ้นก็ดื่มมากขึ้น หากกินแต่นมแม่อย่างเดียว ย่อมไม่พอเลี้ยงเด็กสองคนแน่
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูยิ้ม “วางใจเถอะ ไม่ต้องกังวลไปเองหรอก!”