แม่จวงนั่งอยู่บนโซฟากับซูเสี่ยวหม่าน ในห้องเปิดไฟสว่าง แม่จวงกวาดตามองซูเสี่ยวหม่านตั้งแต่หัวจรดเท้า
อืม ตัวสูงมาก ยืนคู่กับลูกชายก็ดูเหมาะสมกันดี ใบหน้าก็ได้รูป ไม่ใช่สาวสวยสะดุดตา แต่มีบุคลิกสง่าผ่าเผย
ซูเสี่ยวหม่านเห็นแม่จวงมองสำรวจตัวเองแบบนี้ก็ใจไหววูบ เธอคิดว่าปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไม่ได้
จึงรีบยิ้มแล้วพูดว่า “คุณป้าคะ ดูความจำฉันสิ มาตั้งนานแล้วยังไม่ได้แนะนำตัวเลย!”
“ฉันชื่อซูเสี่ยวหม่าน สามีฉันคือฟู่จิ่งสุย วันนี้ฉันมาหาจื้อหย่ง อยากให้เขาช่วยอะไรสักหน่อยค่ะ!”
แม่จวง “........”
อะไรนะ? สาวคนนี้ไม่ใช่แฟนลูกชายเหรอ?
เดี๋ยวก่อน เธอบอกว่าชื่ออะไรนะ?
“เธอเป็นสะใภ้ตระกูลฟู่เหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันเป็นภรรยาของฟู่จิ่งสุย!”
แม่จวงมีสีหน้าตกใจไม่น้อย บ้านอยู่ในเขตเดียวกัน เรื่องของตระกูลฟู่ คนนอกอย่างพวกเธอก็ได้ยินมาบ้าง
ช่วงหลายปีมานี้แม่จวงไม่ค่อยได้ติดต่อกับตระกูลฟู่ แต่ก่อนเธอชอบถานเมี่ยวอวิ๋นมาก ทั้งคู่สนิทกันดี ตอนนั้นเธอมักไปดูละครเวทีที่ถานเมี่ยวอวิ๋นแสดง
แต่หลังจากถานเมี่ยวอวิ๋นเสียชีวิต ฟู่เจิ้งหวนก็ไปคบหากับหยางไฉ่ซานอย่างรวดเร็ว
แม่จวงจึงรู้สึกขัดใจกับบ้านรองของตระกูลฟู่มาก
เธอไม่ชอบฟู่เจิ้งหวนกับหยางไฉ่ซาน ความสัมพันธ์กับตระกูลฟู่เลยห่างเหินไป
ถึงอย่างนั้น เธอก็เคยได้ยินชื่อเสียงของซูเสี่ยวหม่าน
เมื่อก่อนถึงเธอจะไม่ได้สนิทกับหยางไฉ่ซาน แต่ก็เคยได้ยินคนอื่นพูดว่า หยางไฉ่ซานเอาแต่พูดให้ร้ายลูกเลี้ยงของตัวเองว่าไม่ยอมอยู่ในโอวาท ทั้งที่มีสาวปักกิ่งดี ๆ ให้เลือกแท้ ๆ กลับดึงดันแต่งกับสาวบ้านนอก