ซูต้าเฉียงไม่รู้ข่าวนี้จริง ๆ ตอนนี้เขาจึงลังเลขึ้นมาอยู่บ้าง
สะใภ้ของลูกชายคนเล็กก็เป็นปัญญาชนลงชนบทเหมือนกัน ไม่มีโควตากลับเข้าเมือง สถานการณ์ของเธอไม่ต่างจากสะใภ้ห้า
ซูต้าเฉียงยังไม่ยอมเปลี่ยนใจ “ถึงจะท้องก็เป็นเรื่องดีพอดี หลี่เจวียนก็ไม่ถนัดทำงานในไร่อยู่แล้ว ต่อไปก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกเถอะ!”
ไม่มีใครรักซูเสี่ยวหม่านได้มากไปกว่าซูต้าเฉียงอีกแล้ว
ต่อให้เทียบกับลูกชายคนรอง ลูกสาวคนเล็กก็ยังสำคัญกว่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสะใภ้ที่เพิ่งเข้ามาในบ้าน
ซูต้าเฉียงรักลูกสาวคนเล็กยิ่งกว่าดวงตาของตัวเอง ตั้งแต่เล็กก็อุ้มพาดหลังจนโต เขาไม่มีทางหวั่นไหวเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของพี่สะใภ้ห้า
อีกอย่าง ซูต้าเฉียงก็รู้ว่าสถานการณ์จริงทางปักกิ่งตอนนี้ไม่ได้ดีนัก
แม้น้องเขยจะเป็นคนปักกิ่ง แต่ครอบครัวนั้นก็ไม่ได้ดีกับน้องสาวของเขาสักเท่าไร
พอซูต้าเฉียงนึกถึงภาพที่เขากับภรรยาไม่อยู่ แล้วน้องสาวต้องเลี้ยงลูกสองคนตามลำพัง แถมยังต้องต่อกรกับบ้านสามี หัวใจก็เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว
ซูต้าเฉียงชอบจินตนาการไปเองมาก แค่คิดถึงสถานการณ์นั้นก็รับไม่ไหวแล้ว
นับตั้งแต่เลี้ยงซูเสี่ยวหม่านจนโต ซูต้าเฉียงไม่เคยให้เธอทำงานอะไรเลย เขาเป็นคนหน้าหนาอยู่เหมือนกัน ในฐานะหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้าน ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่ทุกคนกำลังเร่งมือ เขายังกล้าส่งลูกสาวคนเล็กไปหลบอยู่ที่เมืองฮาได้
ซูต้าเฉียงแทบจะเป็นคนไม่เห็นแก่ตัวเลย ความเห็นแก่ตัวเพียงน้อยนิดของเขาล้วนเอาไปใช้หาผลประโยชน์ให้ลูกสาวคนเล็กทั้งนั้น