เช้าวันต่อมา ซูต้าเฉียงกับซูซานชางพ่อลูก นักบัญชีหลิว และซูชิงซานเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนน ขึ้นรถกระบะภายใต้สายตาของชาวหมู่บ้านต้ากั่ง
บนศีรษะของนักบัญชีหลิวมีน้ำมันใส่ผมป้ายอยู่ไม่น้อย นี่คือทรงที่เขาตั้งใจจัดแต่งเป็นพิเศษ
เขายิ้มแย้มพลางร่ำลากับหัวหน้ากองหวัง “เหล่าหวัง อยู่หมู่บ้านให้สบายใจนะ ฉันจัดการเรื่องโรงงานเสร็จแล้วก็จะรีบกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเลย”
หัวหน้ากองหวัง “.........”
หวังเซี่ยนฟาเพิ่งขึ้นเป็นหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้านต้ากั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจขณะมองนักบัญชีหลิว
เดิมทีคนที่ควรไปปักกิ่งคราวนี้ก็คือเขา
“ใครเป็นห่วงคุณกัน ตราประทับของกองการผลิตอยู่กับคุณนะ อย่าทำหายล่ะ”
“อีกอย่าง อย่าอยู่ปักกิ่งนานเกินไปด้วย จัดการธุระเสร็จก็รีบกลับมา หมู่บ้านอาจต้องใช้ตราประทับเมื่อไรก็ได้!”
“ฉันว่าสองวันก็น่าจะพอแล้ว รีบกลับมาให้เร็วที่สุด!”
หวังเซี่ยนฟาบอกเหตุผลของตัวเองออกมา เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่าตัวเองเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน
นักบัญชีหลิวแค่นเสียงในใจ “วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง ไม่ต้องย้ำหรอก คุณรีบกลับไปเถอะ!”
ฮึ แค่สองวันเองเหรอ? สองวันยังไม่พอให้ฉันเที่ยวเล่นเลยด้วยซ้ำ!!!
นักบัญชีหลิวทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของหัวหน้ากองหวัง แล้วโบกแขนสองสามทีราวกับกำลังไล่แมลงวัน
“อู่ฟู่ รีบขับรถเร็วเข้า ไม่งั้นจะขึ้นรถไม่ทันแล้ว!”
นักบัญชีหลิวตะโกนเสียงดังลั่น
ซูอู่ฟู่สตาร์ตรถ วันนี้เขาต้องไปส่งพี่ใหญ่กับคนอื่น ๆ ที่ตัวอำเภอ