ซูต้าเฉียงกลับถึงบ้าน พอเห็นข้าวของในบ้านหายไปไม่น้อย ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
สองวันก่อนเขาจัดของที่จะเอาไปปักกิ่งไว้แล้ว ทั้งหมดเป็นของใช้ที่คุ้นมือ
ยังมีเสื้อผ้าของคนในบ้านอีกหลายคน ก่อนหน้านี้ตัดสินใจไปปักกิ่งกะทันหัน จึงออกเดินทางจากตัวอำเภอโดยตรง ไม่มีเวลาเก็บข้าวของ
เสื้อผ้าสี่ฤดูของคนหลายคน รวมกันแล้วมีไม่น้อย
หลังจัดของเสร็จ ซูต้าเฉียงก็ให้ซูซานชางเอาไปส่งทางไปรษณีย์ที่ตัวเมืองตั้งแต่วันนี้
ตอนนี้พอเห็นว่าห่อสัมภาระใบใหญ่ในบ้านไม่อยู่แล้ว ซูต้าเฉียงก็วางใจ
เวลานั้นเอง ประตูใหญ่ของครอบครัวซูก็ถูกผลักเปิด
ซูซานชางพาเด็กสองคนมาด้วย ส่วนซูอวี้ซินกลับไปเรียนที่โรงเรียนแล้ว
ซูซานชางกำลังจะพาลูกชายสองคนไปด้วย ในใจก็ตื่นเต้น เขารอซูต้าเฉียงมาทั้งวัน
“พี่ใหญ่ เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นไหม?”
ซูต้าเฉียงดื่มเหล้ามานิดหน่อย ใบหน้าจึงแดงเรื่อ แต่เดิมเขาก็อายุมากแล้ว ผิวคล้ำอยู่บ้าง จึงมองไม่เห็นชัดนัก
มีเพียงปลายจมูกที่แดงกว่าปกติ เห็นได้ชัดว่าเขาดื่มเหล้ามา
ซูต้าเฉียงยิ้มแล้วพยักหน้า “จัดการเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เย็นพวกเราก็ออกเดินทางกัน”
ซูหงซีเด้งตัวลุกขึ้นทันที “ลุงใหญ่... ลุงใหญ่ พรุ่งนี้พวกเราก็ไปได้แล้วเหรอครับ!”
ตั้งแต่ซูหงซีรู้ว่าอาสาวจะพาเขาไปปักกิ่ง เขาก็เฝ้ารอทุกวัน
เขาบอกลาทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนในหมู่บ้านติดต่อกันมาสามวันแล้ว แต่พอถึงวันถัดมาก็ยังไม่ได้ไป