ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของสถานีตำรวจก็ดังขึ้น
ฟู่จิ่งสุยรับสาย “สวัสดีครับ!”
ผู้เฒ่าฟู่สั่งทันที “กลับบ้านมาสักเที่ยว!”
“คุณปู่ครับ วันนี้ผมเข้าเวร!”
ผู้เฒ่าฟู่ “........”
ผู้เฒ่าฟู่ไม่ได้บอกให้เขาทิ้งงานกลับบ้าน “งั้นเลิกงานแล้วพาภรรยาของหลานกลับมาที่บ้านพักทหารด้วยกัน”
ฟู่จิ่งสุยสงสัย “คุณปู่รู้แล้วเหรอครับว่าเสี่ยวหม่านกับเด็ก ๆ มาปักกิ่งแล้ว?”
ผู้เฒ่าฟู่ตอบรับ “อืม วันนี้ปู่เจอเด็กสองคนนั้นแล้ว!”
ฟู่จิ่งสุยค่อนข้างแปลกใจ “คุณปู่ครับ ผมกลับไปก่อนดีกว่า ให้คนในบ้านปรึกษากันให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยพาเสี่ยวหม่านไป........”
ฟู่จิ่งสุยไม่อยากให้ภรรยาต้องไปทนรับความลำบากใจ ที่จริงเขาคิดว่าตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องมีเรื่องอะไรทั้งนั้น
ผู้เฒ่าฟู่ฟังออกว่าหลานชายหมายความว่าอย่างไร “เธอคลอดลูกแล้ว ปู่จะไม่ยอมรับเธอได้ยังไง พากลับมาเถอะ ไม่ต้องกังวล”
พูดจบผู้เฒ่าฟู่ก็ตัดสายทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมลดทิฐิ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากฟังหลานชายปฏิเสธ
หลังวางสาย ฟู่จิ่งสุยก็นิ่งคิด
เรื่องอะไรกันที่ทำให้คุณปู่เปลี่ยนใจ
หรือว่าเป็นเพราะเด็กสองคนนั้นจริง ๆ?
เด็กตัวเล็ก ๆ มีอิทธิพลขนาดนั้นเลยหรือ?
ในเวลานี้ ผู้เฒ่าฟู่วางสายแล้วนั่งเงียบอยู่บนโซฟา รอลูกชายทั้งสองคนกลับมา
ทันทีที่เขากับผู้เฒ่าเกากลับมาถึงบ้านพักในเขตทหาร ก็มีคนเห็นเข้า