ฟู่จิ่งฉงพูดจบก็เดินไปข้างรถเข็นเด็กแฝด พอเห็นเด็กน้อยน่ารักทั้งสองคนก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณปู่ พวกเขาหน้าเหมือนพี่ใหญ่มากเลยครับ!”
ผู้เฒ่าฟู่เองก็พอใจกับเรื่องนี้ ฮึ เด็กสองคนนี้รู้จักเลือกหน้าตาจริง ๆ!
ตอนนั้นเอง พี่สะใภ้สามซูแอบเดินไปข้างพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซู แล้วกระซิบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่สะใภ้สามซูฟังเสียงเบา
พี่สะใภ้สามซูแอบมองผู้เฒ่าฟู่อยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกว่าชายชราคนนี้แปลกอยู่สักหน่อย เดี๋ยวก็โกรธเดี๋ยวก็ยิ้ม เปลี่ยนสีหน้าเร็วเหลือเกิน
ผู้เฒ่าฟู่กวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นซูเสี่ยวหม่าน จึงถามขึ้นว่า “สะใภ้ของจิ่งสุยล่ะ?”
ก่อนจะเห็นเด็ก ๆ ปากของชายชรานั้นแข็งยิ่งกว่าฝาหอยเสียอีก
แต่ตอนนี้กลับอ่อนลงไม่น้อย
ซูเสี่ยวหม่านยังไม่รู้เลยว่าฝาแฝดช่วยเพิ่มคะแนนให้เธอแล้ว
ย่าซูตอบว่า “ออกไปข้างนอก ไม่อยู่บ้านหรอก”
ย่าซูเองก็รู้สึกแปลก ๆ ช่วงสองสามวันนี้ลูกสาวกับลูกเขยทำตัวประหลาดมาก ออกเช้ากลับค่ำ บางครั้งกลางดึกทั้งคู่ก็ยังออกไปข้างนอกด้วยกัน
เธอรู้ว่าทั้งสองมีความลับ แต่ก็ไม่สะดวกจะถามมาก
ผู้เฒ่าฟู่มองเด็กทั้งสองแล้วพูดอย่างไม่เห็นด้วยว่า “เด็กยังเล็กขนาดนี้ ไม่อยู่บ้านดูแลลูก แล้วจะออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ทำไม?”
ผู้เฒ่าเกาเองก็เดินชมครอบครัวซูทั่วแล้ว ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟาบ้านคนอื่น ในใจก็อดมองตระกูลซูสูงขึ้นไม่ได้
บ้านนี้จัดเก็บเรียบร้อยเป็นระเบียบ แถมยังมีมารยาทกับแขก ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ครอบครัวชาวชนบทธรรมดา
ผู้เฒ่าเกาคิดว่าข่าวลือคงไม่จริง เขาดึงแขนผู้เฒ่าฟู่แล้วกระซิบว่า “เหล่าฟู่ พูดจาสุภาพหน่อย นายเป็นฝ่ายไม่ยอมรับพวกเขาก่อนนะ!”