ฟู่เจิ้งจวินได้ยินพ่อกับลูกชายพูดจาอ้อมค้อมกัน ก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าพ่อไม่ไอแล้ว ในใจก็พลอยโล่งอก
“พ่อ พูดตามตรง เมื่อก่อนที่บ้านเป็นห่วงว่าพ่อจะไม่พอใจภรรยาของจิ่งสุย ก็เลยไม่ให้พวกเขามาหา”
“เมื่อกี้ผมฟังจากที่พ่อพูด เหมือนพ่อจะไม่คัดค้านแล้ว แบบนี้ก็ให้จิ่งสุยพาเมียกับลูกกลับมาเยี่ยมบ้านได้แล้วนะครับ”
ฟู่เจิ้งจวินอายุมากขนาดนี้แล้ว ลูกชายสองคนก็โตกันหมด แต่เขายังไม่มีหลานให้กอด
ตอนนี้กลับอยากเห็นลูกของหลานชายขึ้นมา
ไม่ว่ายังไง เด็กพวกนั้นก็เป็นสายเลือดของตระกูลฟู่
“พ่อ ได้ยินว่าเป็นแฝดชายหญิง พ่อได้เห็นหรือยังครับ!”
เห็นลูกชายคนโตเป็นแบบนี้ ผู้เฒ่าฟู่ก็อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย เขาพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “อืม เห็นแล้ว น่าเอ็นดูมาก ฮ่า ๆๆ!”
เมื่อนึกถึงแขนขาอวบป้อมของเหลนชายกับเหลนสาว ผู้เฒ่าฟู่ก็ยิ้มจนตาหยี
“หนูน้อยคนนั้นฉลาดมาก ไม่ร้องไห้เลยสักนิด...”
ผู้เฒ่าฟู่พูดเจื้อยแจ้วอยู่พักใหญ่ ทั้งที่เพิ่งเจอเด็กแค่ครั้งเดียว แต่กลับพูดราวกับรู้จักฝาแฝดเป็นอย่างดี
ฟู่เจิ้งจวินฟังแล้วก็หัวเราะเสียงดังไปด้วย ชั่วขณะนั้นเสียงหัวเราะพลันดังมาจากห้องหนังสือ
เฉินฮุ่ยหลิงแอบอยู่ด้านนอกห้อง พอได้ยินเสียงหัวเราะข้างในก็วางใจลงไม่น้อย
ฟู่จิ่งฮุยเห็นท่าทางมีความสุขของพ่อกับปู่ สีหน้ากลับยิ่งเคร่งขรึม
ตอนนั้นเอง ฟู่เจิ้งหวนกับหยางไฉ่ซานก็มาถึง