ซูซานชางไม่สบายใจจริง ๆ ที่มีผู้ชายแค่ซูซื่อเซิ่งคอยตามไปด้วย “งั้นก็ได้ ถ้ามีพี่ใหญ่ไปด้วยก็ดี
จะได้ช่วยดูแลกันระหว่างทาง!”
พี่สะใภ้สามร้อนใจขึ้นมา “พี่ใหญ่จะดูแลเด็กเป็นที่ไหน ให้พี่ใหญ่อยู่บ้านเถอะ ฉันไปด้วยดีกว่า”
“อีกอย่าง น้องสามีก็เห็นด้วยแล้วด้วย”
ซูซานชาง “........”
คราวนี้ถึงตาซูซานชางประหลาดใจบ้าง
เขาไม่คิดเลยว่าพอภรรยาออกไปข้างนอกครั้งนี้ ใจจะเตลิดไปไกลขนาดนี้!
ท้ายที่สุด คนที่เหลืออยู่จริง ๆ กลับมีแค่ซูซานชาง เขายืนมองรถที่แล่นจากไปอยู่ไกล ๆ
ภรรยาของเขาอุ้มลูกอย่างร่าเริง แล้วตามคนอื่นไปปักกิ่ง
ส่วนเขาถือเสื้อผ้าที่น้องสาวซื้อให้เด็ก ๆ ในบ้านไว้ในมือ อีกมือก็ถือกุญแจบ้าน
ก่อนหน้านี้ซูซานชางกลุ้มใจเรื่องความขัดแย้งระหว่างภรรยากับน้องสาวในบ้าน
แต่ตอนนี้ภรรยาเปลี่ยนไปเสียขนาดนี้ หันไปเข้าข้างน้องสาวอย่างเต็มที่ แถมทิ้งเขาไว้ข้างหลัง ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ
ช่วงบ่ายซูซานชางหอบข้าวของกลับหมู่บ้านต้ากั่ง
ซูอู่ฟู่พาเด็กมาที่บ้านซูซานชาง “เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่พาคนกลับมาด้วยล่ะ?”
ซูซานชางตอบอย่างจนใจว่า “ทุกคนไปปักกิ่งกันหมดแล้ว เหลือฉันคนเดียว!”
ซูอู่ฟู่ “?????”
ซูอู่ฟู่แปลกใจมาก “อะไรนะ ไปกันหมดเลยเหรอ เด็กยังเล็กขนาดนั้นก็พาไปด้วยหรือ?”
“แม่กับพี่สะใภ้สามก็ไปด้วยเหรอ?”
ซูซานชางพยักหน้า “อืม ไปกันหมด”
ซูอู่ฟู่ปลอบใจตัวเองว่า “คงเป็นห่วงน้องเขยมากเกินไปมั้ง เดี๋ยวก็คงกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละ”
แต่ซูซานชางไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนน้องชาย เขารู้สึกว่าท่าทีของน้องสาวกับแม่แปลกไป ในรถก็ขนของจนเต็มเอี้ยด