ซูเสี่ยวหม่านล็อกรถเรียบร้อยแล้วก็พาทุกคนเดินเข้าไปในโรงพยาบาล
โรงพยาบาลมีคนพลุกพล่านอยู่แล้ว จึงไม่มีใครสงสัยซูเสี่ยวหม่านกับพวกพ้อง พอเห็นว่าพวกเขาพาเด็กมาด้วย ก็คิดว่ามาหาหมอ
พยาบาลสาวเห็นซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาถามทันที “ใครป่วยหรือคะ มาทางนี้ ลงทะเบียนได้เลยค่ะ!”
แม้ซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ จะสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ ทั้งยังสะอาดสะอ้าน แต่พยาบาลในโรงพยาบาลก็มองออกทันทีว่าพวกเขาเป็นคนธรรมดา
ในกลุ่มนี้ มีเพียงซูเสี่ยวหม่านที่ผิวพรรณดูขาวสะอาด ส่วนคนอื่น ๆ ดูกรำงานหนักและตรากตรำมาไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าทำงานใช้แรงกันทั้งนั้น
ซูเสี่ยวหม่านตอบว่า “พวกเราไม่ได้มาหาหมอค่ะ ฉันมาเยี่ยมสามี เขาชื่อฟู่จิ่งสุย ขอถามหน่อยค่ะว่าอยู่ห้องไหน”
พยาบาลสาวรู้จักชื่อฟู่จิ่งสุยดี เพราะสวีจิ้ง เพื่อนร่วมงานของเธอ อารมณ์ไม่ดีมาหลายวันแล้วเพราะชายที่พักอยู่ในห้องพิเศษคนนั้น
พอได้ยินซูเสี่ยวหม่านบอกว่าตัวเองเป็นภรรยาของคนไข้ พยาบาลสาวก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
มองยังไงคนกลุ่มนี้ก็ไม่เหมือนญาติของชายคนนั้นเลย
เห็นพยาบาลสาวไม่ตอบ ซูเสี่ยวหม่านนึกว่าเธอไม่รู้ จึงไม่สนใจอีกฝ่ายและเดินตรงไปยังโต๊ะพยาบาล
“นี่ รอก่อน ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนะ ไม่ใช่ที่ที่เธอจะเดินบุ่มบ่ามเข้าไปได้”
พยาบาลสาวรีบเข้ามาขวาง
ซูเสี่ยวหม่านหันกลับไปมองพยาบาลสาวด้วยสายตาคมกริบ “คุณพยาบาลก็รู้ว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาล สามีฉันนอนรักษาตัวอยู่ที่นี่ แล้วทำไมฉันจะไปเยี่ยมไม่ได้คะ”