ซูเสี่ยวหม่านเห็นสีหน้าตกใจของคนอื่น ๆ จึงพูดว่า “แน่นอน ไม่ใช่แค่ฉันกับลูกที่จะไปนะ
แม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ต้องไปกับฉันด้วย”
เธอยังเป็นคุณแม่มือใหม่ จะดูแลลูกสองคนด้วยตัวเองไหวได้อย่างไร
ย่าซูรู้แผนของซูเสี่ยวหม่านอยู่แล้ว พอมาอยู่ในอำเภอถึงได้รู้ว่า เมื่อเดือนตุลาคมปีก่อนมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น
ตอนนี้เธอไม่กลัวการไปปักกิ่งแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครสงสัยเรื่องตัวตนอีก เพราะคนทั้งสี่คนนั้นถูกจับไปหมดแล้ว
หัวใจของย่าซูพลันกระตือรือร้นขึ้นมา
“ได้สิ ไปกัน ไปปักกิ่งด้วยกัน จะได้ไปเยี่ยมลูกเขย”
ซูเสี่ยวหม่านหันไปมองซูซื่อเซิ่ง “พี่สี่ ลูกยังเล็ก ฉันคิดว่าเราขับรถไปปักกิ่งกันดีกว่า จะได้ไม่เหนื่อยระหว่างทางมากนัก
ลูกยังเล็กเกินไป นั่งรถไฟก็ไม่สะดวก”
เด็กทั้งสองคนยังไม่ครบเดือน นั่งรถไฟไม่สะดวกจริง ๆ
ถ้าขับรถไปเอง ระหว่างทางยังพักที่ที่พักรับรองได้ ถึงจะใช้เวลานานกว่ารถไฟ แต่เด็ก ๆ ก็ไม่ต้องลำบาก
ที่ซูเสี่ยวหม่านเลือกซูซื่อเซิ่ง นอกจากเขาจะหัวไวแล้ว ยังเดินทางออกจากบ้านบ่อยด้วย และในบรรดาพี่ชายอีกสามคนที่เหลือ
ซูต้าเฉียงกับซูซานชางขับรถไม่เป็น
ส่วนบ้านซูอู่ฟู่ก็มีลูกอยู่แล้วสองคน คนหนึ่งเพิ่งจะอายุครบสี่ขวบหลังปีใหม่ อีกคนเพิ่งสองขวบ
เด็กทั้งคู่ยังเล็กมาก แถมพี่สะใภ้ห้ายังเป็นครูในหมู่บ้าน ซูอู่ฟู่เองก็ออกมาไม่ได้
ซูซื่อเซิ่งพูดว่า “พี่ลางานได้ แต่รถของโรงฆ่าสัตว์คงยืมออกมาไม่ได้”
ซูซื่อเซิ่งเป็นพนักงานประจำก็จริง แต่ปักกิ่งอยู่ไกลมาก ขับรถไปกลับต้องใช้เวลาหลายวัน