ซูเสี่ยวหม่านตื่นแต่เช้าตรู่ วันนี้เธอต้องไปสถานีรถไฟเพื่อรับคน
เมื่อวานนี้ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยย้ายไปอยู่เรือนฝั่งตะวันตกกันแล้ว
ย่าซูก็ย้ายไปด้วย หญิงชรามีห้องอยู่คนเดียวถึงสองห้อง ทำให้พอใจมาก
ตอนนี้ครอบครัวซูก็มีห้องรับแขกแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านกับสามีและย่าซูยึดเรือนฝั่งตะวันตกไปทั้งหมด
เรื่องนี้ทำให้ตระกูลหวังกับตระกูลซุนที่อยู่ในเรือนพักรวมไม่ค่อยพอใจนัก เพราะบ้านพวกเขามีคนเยอะ ทั้งคนแก่ทั้งเด็กต่างก็รอให้ครอบครัวอู๋ย้ายออก จะได้ไปเช่าห้องอยู่
ใครจะคิดว่าพวกเขายังไม่ทันไปถามที่สำนักงานเขต ครอบครัวซูก็ย้ายเข้าไปแล้ว
ตระกูลซุนโมโหมาก ถึงกับไปหาครอบครัวซู บอกว่าพวกเขามีแต่ผู้หญิง อยู่กันตั้งหลายห้องคงใช้ไม่หมด
แถมยังทำท่าราวกับเห็นว่าพวกเธอเป็นแม่ม่ายลูกกำพร้า แล้วไม่พอใจที่ยึดพื้นที่ไว้มากเกินไป
ย่าซูสวนกลับไปทันที พร้อมบอกว่าคนในครอบครัวซูมีตั้งเยอะ บ้านที่อยู่ตอนนี้ยังไม่พอด้วยซ้ำ
สะใภ้บ้านซุนแอบจับตาดูอยู่แล้ว ตั้งใจว่าถ้าวันนี้ไม่มีใครมาหา ก็จะเขียนจดหมายนิรนามไปร้องเรียน
ช่วงนี้ที่พักอาศัยหายากพอดี พวกเธอจะได้ร้องเรียนว่าครอบครัวซูทำตัวแบบนายทุน นิยมความหรูหราฟุ่มเฟือย
ตั้งแต่วันนั้นที่ได้ยินซูเสี่ยวหม่านบอกว่าจะซื้อเครื่องซักผ้าให้พี่สะใภ้สาม ภรรยาซุนเอ้อร์ก็ผูกใจเจ็บมาตลอด
ต่อมาเมื่อบ้านเธอเช่าห้องของครอบครัวอู๋ไม่ได้ ก็ยิ่งอัดอั้นใจมาจนถึงตอนนี้
ซูเสี่ยวหม่านจัดการเรื่องอาหารการกินของเด็กน้อยทั้งสองเรียบร้อยแล้ว ก็พูดว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันไปก่อนนะ พี่ใหญ่กับคนอื่น ๆ จะมาถึงเช้านี้ ฉันจะได้ไปสถานีรถไฟแต่เนิ่น ๆ”