ซูเสี่ยวหม่านลุกขึ้นยืนบนเลื่อน ก่อนปัดหิมะออกจากตัว “เหมยฮวานี่เอง!”
โจวเหมยฮวากวาดตามองซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยไปมา แม้จะคิดว่าพี่ชายของตัวเองหน้าตาสู้ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ แต่ซูเสี่ยวหม่านก็ไม่ควรไปชอบคนอื่นสิ
“พี่เสี่ยวหม่าน เมื่อก่อนพี่ชอบพี่ชายหนูมาตลอดไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้ถึงสนิทกับเขาจังล่ะ?”
ซูเสี่ยวหม่านหัวเราะ “ฉันไม่ได้ชอบพี่ชายเธอสักหน่อย!”
เธอดึงฟู่จิ่งสุยเข้ามาหา “คนนี้ต่างหากที่เป็นแฟนฉัน!”
ซูเสี่ยวหม่านไม่อยากคุยเรื่องชอบไม่ชอบกับเด็กคนหนึ่ง ตอนนั้นเธอเอาเงินของเจ้าของร่างเดิมกลับคืนมา แถมยังอัดไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นไปยกหนึ่ง เรื่องก็ถือว่าหายกันแล้ว
“ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน ฉันเล่นจนพอแล้ว!”
“ได้!” ฟู่จิ่งสุยอยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชายที่เด็กผู้หญิงพูดถึงเป็นใคร แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาถาม
ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยช่วยกันลากเลื่อนไปหาเด็ก ๆ อย่างซูหงเวย
โจวเหมยฮวาตะโกนไล่หลังทั้งคู่ไปว่า “พี่ชายหนูกลับมาจากหยุดแล้วนะ!”
เห็นซูเสี่ยวหม่านไม่แม้แต่จะหยุดเดิน โจวเหมยฮวาก็ยิ่งไม่พอใจ
เมื่อก่อนเธอคิดว่าซูเสี่ยวหม่านชอบพี่ชายตัวเอง จึงได้กินของอร่อย ๆ จากครอบครัวซูอยู่บ่อย ๆ
ตอนนั้นเธอชอบหอบของอร่อยไปอวดซูหงซินกับซูหงเวยเป็นที่สุด
พอเห็นแววตาน้อยใจปนริษยาของทั้งคู่ เธอก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ตั้งแต่ฤดูร้อนคราวนั้น หลังซูเสี่ยวหม่านตกน้ำ เธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน