หลิวชุ่ยฟางไม่ชอบซูเสี่ยวหม่านมากขนาดนี้ นอกจากเพราะซูเสี่ยวหม่านไม่ถูกใจหลิวเจี้ยนผิงแล้ว ยังเป็นเพราะฉินเหลียงหานสามีของเธอด้วย
ฉินเหลียงหานเคยพูดต่อหน้าหลิวชุ่ยฟางไม่รู้กี่ครั้งว่าเสียใจที่แต่งงานกับเธอ
ทั้งคู่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน ก็ทะเลาะกันไปหลายครั้งแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านทำเหมือนหลิวชุ่ยฟางเป็นอากาศธาตุ ก่อนถามฟู่จิ่งสุยว่า “จะเข้าไปกับฉันไหม?”
ฟู่จิ่งสุยส่ายหน้า “เราออกไปเดินเล่นกันเถอะ”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ได้สิ รอฉันแป๊บนะ ฉันไปหยิบหมวกก่อน”
“ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในลานบ้านทันที
ตอนนั้นเองฟู่จิ่งสุยถึงเพิ่งสังเกตว่าหลิวชุ่ยฟางยังไม่ไปไหน เธอยืนมองเขาอยู่ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล
ฟู่จิ่งสุยมองว่าเธอเป็นแค่ชาวบ้านคนหนึ่ง จึงไม่ได้ใส่ใจ
ซูเสี่ยวหม่านสวมหมวกแล้วหยิบอีกใบมาให้ฟู่จิ่งสุยด้วย “คุณก็ใส่ด้วยสิ”
ฟู่จิ่งสุยเห็นว่าหมวกของเขากับของซูเสี่ยวหม่านเป็นแบบเดียวกัน ต่างกันแค่ของเขาสีดำ ส่วนของซูเสี่ยวหม่านสีแดง
เขายิ้มพลางรับหมวกมา “ได้!”
พอสวมแล้วก็พบว่าอุ่นมากจริง ๆ ขนบนหมวกก็นุ่มสุด ๆ
ซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยเดินเคียงข้างกัน มุ่งหน้าไปทางท้ายหมู่บ้าน
บริเวณท้ายหมู่บ้านต้ากั่งมีทางขึ้นเขาอยู่เส้นหนึ่ง พอถึงฤดูหนาวก็แทบไม่มีคนเดินผ่าน
เหมาะกับคู่รักอย่างซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยพอดี
“เสี่ยวหม่าน ขอบคุณนะที่ทำเรื่องต่าง ๆ เพื่อคุณตา ขอบคุณจริง ๆ!”
ฟู่จิ่งสุยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “เราสนิทกันขนาดนี้ ยังจะมาขอบคุณกันอีก ไม่ห่างเหินไปหน่อยเหรอ?”