ซูเสี่ยวหม่านกับซูเอ้อร์กั๋วและคนอื่น ๆ พากันไปที่ตระกูลเถียน
พี่สะใภ้สองเป็นห่วงแทบแย่ น้องสามีหญิงกับลูกสาวคนโตกลับบ้านดึกขนาดนั้น หัวใจของเธอแทบจะหล่นไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม
พอเห็นทั้งสองคนกลับมาอย่างปลอดภัย เธอก็รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น ฉันได้ยินว่างานพบปะเลิกตั้งนานแล้วนี่!”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เพราะครั้งนี้เธอเป็นคนพาเถียนซือซือออกไปกินข้าว
“พี่สะใภ้สอง ฉันบังเอิญเจอเพื่อนสองสามคน เลยชวนซือซือออกไปกินข้าวด้วยกันค่ะ”
พี่สะใภ้สองยังไม่รู้ว่าซูเสี่ยวหม่านกับคนอื่น ๆ ถูกดักขวาง
ซูเอ้อร์กั๋วอธิบายให้ฟัง “เรื่องมันเป็นอย่างนี้... เด็ก ๆ ไม่ได้กลับดึกมากหรอก แค่เจอผู้ชายสองสามคนในโรงงานที่คิดจะเล่นงานเสี่ยวหม่าน เลยกลับช้าไปหน่อย”
พี่สะใภ้สองยืนตะลึง “หา? เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นได้ด้วยเหรอ ทำไมพวกนั้นถึงหมายตาน้องสาวสามีล่ะ”
ซูเอ้อร์กั๋วทำงานอยู่แผนกรักษาความปลอดภัย จึงได้ยินเรื่องราวทั้งหมด “เดี๋ยวฉันกลับไปเล่าให้ฟังในห้อง ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ให้เด็ก ๆ กลับไปนอนก่อนเถอะ”
พี่สะใภ้สองพยักหน้า “ได้ งั้นพวกเธอสองคนกลับห้องไปเถอะ!”
พูดจบ เธอก็ลากซูเอ้อร์กั๋วกลับเข้าห้องทันที
หลังจากซูเสี่ยวหม่านกับเถียนซือซืออาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ทั้งคู่ก็นอนลงบนเตียง
“อาสะใภ้ วันนี้เก่งมากเลย!”
เถียนซือซือรู้สึกว่าอาสะใภ้ที่เธอได้รู้จักในวันนี้ แตกต่างจากเมื่อก่อนมากเหลือเกิน
ซูเสี่ยวหม่านหัวเราะคิกคัก “ไม่ได้เก่งอะไรหรอก แค่ท่าป้องกันตัวพื้น ๆ เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะเท่าไร”