ซ่งรั่วเฉินเห็นน้องสาวผ่อนคลายลงแล้ว จึงพูดต่อว่า “เธอรู้จักซูเสี่ยวหม่านดีแค่ไหน?”
ซ่งรั่วเวยชะงักไปเล็กน้อย “พี่ใหญ่สนใจเรื่องของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
ซ่งรั่วเวยรู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดี
ในสายตาเขา บางครั้งแม้แต่ความผูกพันในครอบครัวก็ยังไม่สำคัญนัก
วันนี้จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถึงซูเสี่ยวหม่าน เรื่องนี้ช่างผิดปกติจริง ๆ
ซ่งรั่วเฉินยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก พวกเราไปงานสังสรรค์ที่โรงงานเครื่องจักรจัดขึ้น แล้วเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเต้นเก่งมาก
เธอบอกว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับที่เธอลงชนบทไปอยู่ แต่พี่ดูแล้วไม่เหมือนเด็กผู้หญิงที่เติบโตมาจากหมู่บ้านเลย”
เมื่อเห็นว่าพี่ชายแค่สงสัยใคร่รู้ ซ่งรั่วเวยก็คลายความระแวง “อ๋อ เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ซูเสี่ยวหม่านเป็นที่รักของครอบครัวซูมาก คนในบ้านดีกับเธอทุกคนค่ะ”
ซ่งรั่วเฉินเห็นว่าน้องสาวพูดถึงเรื่องต่าง ๆ อย่างผิวเผิน หากอยากรู้มากกว่านี้ คงต้องไปสืบด้วยตัวเอง
เขาจึงไม่ถามต่อ “เอาละ ดึกแล้ว พี่กลับห้องไปนอนก่อนนะ”
ซ่งรั่วเวยพยักหน้า “ได้ค่ะ!”
ซ่งรั่วเฉินมองน้องสาว “จริงสิ พรุ่งนี้แต่งตัวให้ดีหน่อย ใส่กระโปรงที่พี่ซื้อให้ตอนอยู่เมืองฮาด้วย”
ซ่งรั่วเวย “????”
ซ่งรั่วเฉินเตือน “เธอเป็นน้องสาวพี่ แต่งตัวให้ดูดีหน่อย จะได้ไม่ทำให้พี่ชายอย่างพี่ขายหน้า!”
“อีกอย่าง นอกจากซูเสี่ยวหม่านแล้ว ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีก เธอคงไม่อยากให้พวกนั้นเด่นกว่าเธอหรอกนะ”