หลังออกจากห้างสรรพสินค้า ซูเสี่ยวหม่านก็มุ่งหน้าไปทางเขตตงเฉิง ที่นั่นมีอาคารพาณิชย์รวมอยู่อีกแห่งหนึ่ง
หวังซานซานแทะน่องไก่ไปพลาง ในใจก็คิดว่าเพื่อนอย่างซูเสี่ยวหม่านคนนี้คบแล้วคุ้มจริง ๆ
กัวไห่เทา ผู้อำนวยการห้างสรรพสินค้า เดินตรวจตามแผงขายต่าง ๆ แล้วก็เจอหวังซานซานเข้าเต็ม ๆ
“เวลางานจะกินของได้ยังไง?”
หวังซานซานรีบเอาน่องไก่ไปซ่อนไว้ข้างหลัง “น้าเขยสาม...”
กัวไห่เทาถลึงตามอง “เรียกหัวหน้ากัว”
หวังซานซานรีบยืนตัวตรง “หัวหน้ากัว!”
กัวไห่เทากวักมือเรียกหวังซานซาน “ตามฉันมาสักครู่”
หวังซานซานรีบห่อไก่ส่วนที่ยังกินไม่หมดด้วยกระดาษไข แล้วซ่อนไว้
กัวไห่เทาไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้ดีว่าต่อให้สั่งสอนหลานสาวคนนี้ไป เธอก็ไม่ฟังอยู่ดี
พอทั้งคู่มาถึงที่เงียบสงบ กัวไห่เทาจึงเอ่ยขึ้น “สหายซูคนนั้นมาอีกแล้วใช่ไหม?”
หวังซานซานตาเป็นประกาย “น้าเขยสามนี่เก่งจริง ๆ เดาถูกด้วยว่ามีเรื่องนี้”
กัวไห่เทาเห็นรถที่จอดอยู่ข้างนอกแล้ว “เธอมาขอซื้อเหล้าอีกหรือ?”
หวังซานซานพยักหน้า “ใช่ค่ะ แต่ฉันบอกเธอไปแล้วว่าเหล้ามีคนจองหมดแล้ว”
กัวไห่เทา “...”
กัวไห่เทาแทบอยากเขกหัวให้หายโง่ “ยัยหนูเอ๊ย ทำไมถึงทำเสียเรื่องแบบนี้!”
คราวนี้ห้างสรรพสินค้าสั่งเหล้ามาถึงสิบลัง เขาแค่ไม่อยากให้หยางซานเหย่รู้ เลยบอกไปว่ามีไม่มาก
“คราวหน้าถ้ายัยคนนั้นมา อย่าเพิ่งตัดสินใจเอง พาเธอมาหาฉันก่อน!”
หวังซานซานมองกัวไห่เทาอย่างระแวง “หัวหน้ากัว คุณคิดจะแย่งลูกค้ารายใหญ่ของฉันหรือเปล่า?”