หลังออกจากป้อมยามของโรงเรียน ซูเสี่ยวหม่านก็ครุ่นคิดถึงเรื่องโรงงานที่เธอจะตั้งในปักกิ่ง
ในเวลานี้ยังขอใบอนุญาตประกอบกิจการในนามบุคคลไม่ได้ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่นัก
เธอตั้งโรงงานในปักกิ่งโดยใช้ชื่อหมู่บ้านต้ากั่งก็ได้
โรงงานไม่จำเป็นต้องใหญ่ ไม่ต้องใช้พนักงานมากมาย แค่ให้พวกพี่น้องในครอบครัวช่วยกันผลิตก็พอ
ที่จริงเมื่อวานตอนซูเสี่ยวหม่านได้ยินจางกุ้ยเล่าว่าลูกชายทำงานอยู่โรงงานเคมี เธอก็เริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว
สิ่งที่ซูเสี่ยวหม่านอยากผลิตก็คือสีทาบ้าน
ในชาติก่อน ซูเสี่ยวหม่านเคยรับผิดชอบวางแผนโฆษณาสีแบรนด์หนึ่ง จึงพอรู้เรื่องอุตสาหกรรมนี้อยู่บ้าง
ธุรกิจนี้จะทำใหญ่หรือเล็กก็ได้ โรงงานใหญ่ย่อมมีขนาดมหึมา แม้แต่โรงงานผลิตก็ยังใหญ่โต
แต่ในวงการตกแต่งบ้าน ร้านเล็ก ๆ ที่สามีภรรยาช่วยกันทำสีก็มีเหมือนกัน
พวกเขาซื้อวัตถุดิบกลับมา แล้วผสมสีเองได้เลย
นี่แหละคือเหตุผลที่ต่อมามีสีแบรนด์ปลอมวางขายในตลาด
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้คิดจะทำสีปลอม เธออยากสร้างแบรนด์ของตัวเองต่างหาก
เธอจำได้ว่าแบรนด์สีชื่อดังแห่งหนึ่งในชาติก่อนเริ่มวิจัยและผลิตในปี 1981
ช่วงแรกพวกเขาผลิตและจำหน่ายแต่สีชนิดน้ำมัน ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาสีชนิดน้ำ สีฝุ่น และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ตามมา
ต่อมาสีที่วงการก่อสร้างยอมรับมากที่สุดก็คือสีน้ำยาง
ซูเสี่ยวหม่านไม่คิดจะเริ่มจากสีชนิดน้ำมัน เธอตั้งใจจะผลิตสีน้ำยางออกมาเลย
ส่วนสูตรนั้นไม่ยาก เธอซื้อสีมาสักสองสามถังจากร้านค้าในระบบ แล้วค่อยให้ศาสตราจารย์ซ่งศึกษาวิเคราะห์