จากนั้นย่าซูกับจางกุ้ยก็เริ่มต่อรองราคากันอย่างดุเดือด สุดท้ายตกลงซื้อขายกันที่ 3,800 หยวน
จางกุ้ยตั้งใจขายจริง ๆ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นเงิน 200 หยวน เขาก็ไม่ยอมลดให้
ย่าซูช่วยลูกสาวประหยัดเงินไปได้ 200 หยวน จึงดีใจอยู่ในใจ
ซูเสี่ยวหม่านพาจางกุ้ยไปสำนักงานจัดการที่พักอาศัยด้วยกัน
พอเห็นรถตู้สีเทาของซูเสี่ยวหม่าน จางกุ้ยก็ตบต้นขาดังฉาด “ป้าใหญ่ นี่ไม่ได้หลอกผมอยู่หรือครับ?”
จางกุ้ยมองย่าซูอย่างน้อยใจ “ป้าดูสิครับ ยังขับรถมาด้วย!”
ตอนนี้จางกุ้ยแทบอยากกลับคำแล้ว
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มแฉ่ง “พี่จาง ฉันจ่ายเงินสดให้เลยนะ พี่ว่าคนซื้อแบบฉันหาได้ง่าย ๆ หรือไง?”
“ตอนนี้คนในปักกิ่งต่างก็รอให้หน่วยงานจัดสรรบ้านให้ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ของฉัน พี่คิดว่าจะขายบ้านออกได้เมื่อไรล่ะ”
จางกุ้ยคิดแล้วก็เห็นด้วย “น้องสาว ปากหวานจริง ๆ พูดจนพี่ยอมเลย”
ตอนนี้จางกุ้ยก็เห็นด้วยกับคำพูดของซูเสี่ยวหม่านแล้ว
ทั้งสามขึ้นรถตู้แล้วขับไปสำนักงานจัดการที่พักอาศัย
หวังฟางเห็นซูเสี่ยวหม่านขับรถมา ก็อดประหลาดใจไม่ได้
มิน่าตอนนั้นหลานสาวถึงได้ต้อนรับเด็กคนนั้นอย่างกระตือรือร้น ที่แท้ก็มีเหตุผลนี่เอง
หวังฟางจึงเพิ่มคะแนนให้ซูเสี่ยวหม่านในใจอีกขั้น
ระหว่างขับรถ ซูเสี่ยวหม่านก็ชวนจางกุ้ยคุยไปด้วย
พอได้ยินว่าลูกชายของจางกุ้ยทำงานอยู่โรงงานวัสดุเคมี เธอก็ยิ่งเป็นกันเอง “พี่จาง ใครจะไปรู้ ต่อไปเราอาจได้เจอกันบ่อย ๆ ก็ได้นะ!”
“ไม่ทราบว่าหลานชายทำงานอยู่แผนกไหนเหรอคะ?”