“พี่ซ่งพูดเล่นแล้ว ฉันจะเป็นคนพูดโกหกได้ยังไงล่ะ!”
“ฉันแค่อยากตั้งโรงงานสี เลยอยากถามว่าถ้าจะตั้งโรงงานในปักกิ่ง ต้องทำตามขั้นตอนอะไรบ้าง”
พอซูเสี่ยวหม่านพูดจบ ซ่งรั่วเฉินก็แทบจะไปไม่เป็น
ซ่งรั่วเฉินมองซูเสี่ยวหม่านด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธอคงไม่รู้สินะว่าตอนนี้ไม่อนุญาตให้เอกชนตั้งโรงงาน”
ถ้าทำได้ ตระกูลซ่งคงลงมือไปนานแล้ว
ตอนนี้เป็นเศรษฐกิจแบบรวมหมู่ ใครจะอนุญาตให้ทำแบบทุนนิยมกันล่ะ
น้ำเสียงของซ่งรั่วเฉินเย็นชาและแข็งกระด้างขึ้นมาก
ซูเสี่ยวหม่านฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าซ่งรั่วเฉินเข้าใจผิด “พี่ซ่งเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้ถามเรื่องตั้งโรงงานในนามส่วนตัว”
“ฉันถามในฐานะตัวแทนสมาชิกทั้งหมดของหมู่บ้านต้ากั่ง ตำบลอันผิง อำเภอซินเซียง มณฑลเจียง เราอยากตั้งโรงงานในปักกิ่งค่ะ”
ซ่งรั่วเฉิน: “...........”
ตั้งโรงงานแทนหมู่บ้านต้ากั่งงั้นเหรอ?
เมื่อไหร่กันที่หมู่บ้านเล็ก ๆ จะตั้งโรงงานได้ด้วย?
ซ่งรั่วเฉินขมวดคิ้วแน่น
ซูเสี่ยวหม่านถามต่อ “พี่ซ่ง ทำไม่ได้เหรอคะ?”
“นี่ก็เป็นเศรษฐกิจแบบรวมหมู่เหมือนกันนะคะ โรงงานนี้เป็นกิจการของตำบลอันผิงเรา!”
ซ่งรั่วเฉิน: “.........”
ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
เล่นกันได้แพรวพราวจริง ๆ!!!
ซ่งรั่วเฉินคิดวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพบว่าช่องโหว่นี้ตระกูลซ่งใช้ไม่ได้
เขาเสียดายเกินกว่าจะยกผลประโยชน์ก้อนโตขนาดนี้ให้คนอื่น