ฉีเหวินหานพูดต่ออย่างเกินจริงว่า “ฉันแอบไปดูมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นขี้เกียจมาก เด็ก ๆ ที่บ้านก็มีพี่สะใภ้สองคนช่วยเลี้ยง ส่วนเจ้าตัวกลับขับรถเที่ยวเล่นไปทั่วอย่างสบายใจ”
พอพูดถึงตรงนี้ ฉีเหวินหานก็อดอิจฉาไม่ได้ ตอนนี้เธอจะไปไหนมาไหนก็ต้องนั่งรถประจำทาง
ผู้หญิงที่มาจากชนบทคนนั้นกลับโชคดีเหลือเกิน มีคนช่วยเลี้ยงลูกให้ แถมอยู่บ้านก็ไม่ต้องทำงานบ้านสักอย่าง
“คุณป้าสะใภ้ใหญ่ คุณป้าสะใภ้รอง อย่าเพิ่งไม่เชื่อฉันนะ ข่าวที่ฉันได้มาน่ะเชื่อถือได้มาก ซุนหย่าลี่เพื่อนร่วมชั้นของฉันก็อยู่เรือนพักรวมเดียวกับพวกเขา”
แต่ก่อนฉีเหวินหานไม่เคยมองซุนหย่าลี่อยู่ในสายตา เพราะคิดว่าพวกเธอเป็นคนละชนชั้นกัน
ซุนหย่าลี่ไม่มีเส้นสายอะไรเลยสักนิด!
แต่ตอนนี้เพื่อสืบเรื่องของซูเสี่ยวหม่าน เธอกลับเป็นฝ่ายเข้าไปตีสนิทกับซุนหย่าลี่เอง
ปกติฟู่เจิ้งจวินยุ่งมาก วันนี้น้องสาวโทรกลับบ้าน เขาจึงกลับมาเร็วกว่าปกติ
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาก็มองน้องชาย “เจิ้งหวน ในเมื่อรู้แล้วว่าภรรยาของจิ่งสุยพาลูก ๆ มาปักกิ่ง ทำไมไม่เชิญพวกเขามาที่บ้านล่ะ”
ฟู่เจิ้งจวินไม่เคยรังเกียจชาติกำเนิดของซูเสี่ยวหม่าน ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยพูดเรื่องครอบครัวน้องชาย เพราะน้องชายแต่งงานใหม่ แถมในบ้านก็มีเรื่องขัดแย้งกันอยู่แล้ว
“ก่อนหน้านี้พ่ออยากเจอหลานชายมาก คุณก็รู้ไม่ใช่หรือ ทำไมไม่บอกพ่อว่าลูกทั้งสองคนมาถึงปักกิ่งแล้ว”
ฟู่เจิ้งหวนไม่กล้าบอกพี่ชายว่าตัวเองกับลูกชายทะเลาะกันจนแตกหักแล้ว
“พี่ใหญ่ก็รู้ว่าจิ่งสุยดื้อแค่ไหน ผมเป็นพ่อเขาแท้ ๆ พูดอะไรต่อหน้าเขาเคยได้ผลเสียที่ไหนล่ะ”
พอลูกชายไม่อยู่ ฟู่เจิ้งหวนก็โยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้ลูกอย่างหน้าตาเฉย