ซูเสี่ยวหม่านขับรถ พาทุกคนมาถึงเรือนพักรวมอย่างรวดเร็ว
นักบัญชีหลิวรู้สึกว่าระหว่างทางสั้นเกินไป ยังมองอะไรไม่ทันชัด รถก็ถึงที่หมายเสียแล้ว
“เสี่ยวหม่าน ขับรถเร็วไปหน่อยนะ ยังดูอะไรไม่ทันเลย”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “พี่เขยหลิวอยู่ต่ออีกสักสองสามวันสิคะ เดี๋ยวฉันพาไปเที่ยวชมสถานที่ต่าง ๆ เอง”
“ได้ ๆ!” นักบัญชีหลิวรีบตอบรับ เขาหมายความอย่างนั้นแหละ
เสี่ยวหม่านช่างรู้ใจคนเสียจริง ตอนนี้นักบัญชีหลิวมองซูเสี่ยวหม่านแล้วรู้สึกสนิทกว่าลูกแท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก
ลูกตัวเองเอาแต่ขอเงินจากเขา แต่เสี่ยวหม่านนี่ช่างเอาใจใส่เหลือเกิน!
คิดมาถึงตรงนี้ นักบัญชีหลิวก็มองซูต้าเฉียงด้วยสายตาอิจฉา
ซูต้าเฉียงไม่รู้เลยว่านักบัญชีหลิวกำลังคิดอะไรอยู่ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางบ้านเช่าบ้านไว้เพิ่มแล้ว ในหัวมีแต่เรื่องอยากไปดูเรือนหลังใหม่ที่ซูเสี่ยวหม่านเพิ่งซื้อมา
อยากเห็นว่ามันทรุดโทรมขนาดไหน ไหน ๆ ตอนนี้คนก็อยู่กันครบแล้ว ต้องรีบไปซ่อมบ้านให้เสร็จโดยเร็ว
นักบัญชีหลิวยังไม่รู้ว่าซูต้าเฉียงจะพาเขาไปทำงานด้วย
“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างในกัน!”
ซูต้าเฉียงพานักบัญชีหลิวเข้าไปในเรือนพักรวม
คนที่ซูเสี่ยวหม่านพากลับมาด้วยล้วนเป็นผู้ชาย เพื่อนบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่จึงได้เห็นกันถ้วนหน้า
ครอบครัวซูมีแต่ผู้หญิง แถมฐานะก็ค่อนข้างดี เพื่อนบ้านแถวนี้จึงคอยจับตาดูพวกเขาอยู่เสมอ
จู่ ๆ ก็เห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ตั้งหลายคนมาเยือน ทุกคนเลยสะดุ้งตกใจกันไปตาม ๆ กัน