ซูเสี่ยวหม่านเรียกซูหงซีกลับบ้าน เฉินเจียเจียยังโบกมือให้ซูหงซีด้วย
ตอนซูหงซีกลับไป เขากระโดดโลดเต้นไปตลอดทาง
ภรรยาซุนเอ้อร์ตะโกนเรียก “เย่าหุย รีบกลับบ้านมากินข้าวได้แล้ว ไม่ไปเรียนหรือไง?”
ซุนเย่าหุยรีบวิ่งกลับบ้านตามไป
เฉินเจียเจียกลับบ้านของตัวเองเช่นกัน “แม่ บ้านนั้นยังพาลูกหมูมาด้วยตัวหนึ่งค่ะ”
เฉินเจียเจียเพิ่งเคยเห็นลูกหมูเป็นครั้งแรก จึงรู้สึกแปลกใจมาก
เฉินหรูเหมย แม่ของเฉินเจียเจีย เป็นครูประถม เธอไม่ค่อยชอบสัตว์ปีกอย่างไก่กับเป็ด พอรู้ว่าครอบครัวซูมาจากชนบท ก็กลัวว่าพวกเขาจะเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดไว้ในลานบ้าน
ถึงตอนนั้นในลานบ้านคงมีกลิ่นเหม็น
เมื่อครู่เธอก็เห็นลูกหมูตัวนั้นแล้ว ในใจจึงไม่ค่อยพอใจ “ต่อไปอยู่ให้ห่างจากบ้านนั้นหน่อย”
เฉินเจียเจียหุบยิ้มลง ตอบอย่างว่าง่ายว่า “หนูรู้แล้วค่ะ”
เฉินหรูเหมยตักข้าวให้ลูกสาว “รีบกินเถอะ เดี๋ยวก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว!”
เฉินหรูเหมยเป็นครูประถม ทุกวันเธอกับลูกสาวจะไปโรงเรียนด้วยกัน บางครั้งบ้านซุนไม่มีเวลาพาเด็ก ๆ ไป เธอก็จะพาเด็กทั้งสองไปด้วย
ซูหงซีตัวน้อยเป็นเด็กหน้าหนา เขาคิดว่าตอนนี้ตัวเองเป็นเพื่อนกับเฉินเจียเจียแล้ว
ระหว่างกินข้าว เขากลอกตาไปมา “อาสะใภ้เล็ก ผมเห็นเด็กผู้หญิงในลานบ้านคนนั้นอายุเท่าผม ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอได้ไหม?”
ตอนนั้นย่าซูกลับพูดว่า “บ้านเฉินเป็นครูกันทั้งนั้น ผู้ชายสอนมัธยมต้น ส่วนผู้หญิงสอนประถม”
เธอมองซูเสี่ยวหม่าน “ให้ฉันหาเวลาไปถามให้ไหม?”