ซูเสี่ยวหม่านอยู่บ้านคนเดียว ที่นี่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีแล้ว
เธอมีเตียงเป็นของตัวเอง อยู่ห้องเดียวกับเถียนซือซือ โดยมีเตียงเดี่ยวสองเตียงวางเรียงกัน
เตียงเป็นโครงเหล็ก ซูเอ้อร์กั๋วลงมือเชื่อมให้ซูเสี่ยวหม่านด้วยตัวเองเลยนะ!
ซูเสี่ยวหม่านผลักประตูห้องเข้าไป ก็เห็นเตียงที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย
ผ้าห่มฝั่งของเธอพับเป็นก้อนสี่เหลี่ยมเหมือนเต้าหู้
เตียงข้าง ๆ ก็เหมือนกัน นั่นเป็นเตียงของเถียนซือซือ
นิสัยเสียของซูเสี่ยวหม่านที่ทำให้พวกพี่สะใภ้ในครอบครัวซูเอือมระอา แม้มาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่ได้แก้ไข
แต่เถียนซือซือกับเถียนซือป๋อก็เป็นเหมือนกัน ซูเสี่ยวหม่านจึงไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนั้น
เพราะอย่างนี้ ตอนอยู่บ้านซูเอ้อร์กั๋ว ซูเสี่ยวหม่านจึงได้รับการปฏิบัติไม่เหมือนตอนอยู่ชนบท
เวลานั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
ซูเสี่ยวหม่านเปิดประตู แล้วพบว่าเป็นเถียนซือซือ
“อาสะใภ้ มาแล้วเหรอคะ”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “อืม ฉันมาทำธุระที่เมืองฮานิดหน่อย”
เถียนซือซือชินแล้วที่อาสะใภ้จะมาทุกปีในช่วงนี้ พ่อรักอาสะใภ้มาก เธอเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก
อาสะใภ้อายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปีด้วยซ้ำ ตอนเด็ก ๆ พอมาบ้านนี้ก็ยังเล่นด้วยกันได้
“อาสะใภ้ ถ้ารู้ว่าจะมา วันนี้หนูคงไม่ออกไปข้างนอกแล้ว”
เถียนซือซือเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็เห็นขนมเถาซูบนโต๊ะ “อ๊ะ อาสะใภ้ซื้อมาเหรอคะ!”
“อืม!”
เถียนซือซือแกะห่อทันที หยิบให้ตัวเองชิ้นหนึ่ง แล้วส่งให้ซูเสี่ยวหม่านอีกชิ้น “อาสะใภ้ วันนี้หนูไปเดินซื้อของมา ได้เสื้อผ้ามาชุดหนึ่งด้วย เดี๋ยวเอาให้ดูนะคะ”