ซูเสี่ยวหม่านขับรถพาผู้เฒ่าถานกับศาสตราจารย์ซ่งมุ่งหน้าไปยังเรือนพักรวม บ้านเก่าตระกูลถานถูกรื้อค้นจนเละ แม้แต่พื้นในลานบ้านก็ถูกขุดเป็นหลุมเป็นบ่อ
ที่นั่นต้องซ่อมแซมหลายจุด ถึงจะเข้าไปอยู่ได้
เพราะอย่างนั้น ช่วงนี้ผู้เฒ่าถานกับคนอื่น ๆ พักที่เรือนพักรวมไปก่อนจะดีกว่า
ส่วนศาสตราจารย์ซ่ง ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ถามว่าทำไมเธอถึงไม่กลับบ้าน
ทุกคนต่างก็มีความลำบากใจของตัวเอง ศาสตราจารย์ซ่งมาถึงปักกิ่งแล้วแต่ยังไม่ได้พูดว่าจะไปจากที่นี่ แสดงว่ามีเหตุผลบางอย่างในบ้านที่ทำให้เธอกลับไปไม่ได้
ซูเสี่ยวหม่านจึงไม่ได้ซักถาม
อีกอย่าง โรงงานสีของซูเสี่ยวหม่านยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากศาสตราจารย์ซ่ง
เดิมทีศาสตราจารย์ซ่งเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาเคมี ทั้งโรงงานสีของซูเสี่ยวหม่านและโรงงานอื่น ๆ ที่จะตั้งขึ้นในอนาคตต่างก็ต้องพึ่งพาเธอ
ซูเสี่ยวหม่านยินดีช่วยศาสตราจารย์ซ่ง ส่วนโรงงานของเธอก็ต้องการผู้เชี่ยวชาญอย่างศาสตราจารย์ซ่งมาคอยดูแล
ซูเสี่ยวหม่านมาจากอนาคต จึงรู้ดีว่าบุคลากรที่มีความสามารถสำคัญแค่ไหน
การลงทุนในช่วงแรกเป็นสิ่งจำเป็น
อีกอย่าง ศาสตราจารย์ซ่งก็เป็นคนดีมาก ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณตา ซูเสี่ยวหม่านย่อมช่วยได้เท่าที่ช่วย
ตอนนี้ยังไม่มีข่าวเรื่องการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจำได้ว่าประกาศกันในเดือนตุลาคม
แค่ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นคุณตากับศาสตราจารย์ซ่งจะได้กลับไปดำรงตำแหน่งเดิมหรือเปล่า
แต่ทั้งคู่ก็อายุมากแล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกเชิญกลับไปทำงานต่อหรือไม่
ก่อนถึงตอนนั้น เรื่องโรงงานสี ซูเสี่ยวหม่านคิดว่าควรคุยกับศาสตราจารย์ซ่งให้ชัดเจน “คุณป้าซ่ง ฉันเปิดโรงงานสีในปักกิ่งแล้ว คุณป้ารู้ใช่ไหมคะ?”