ผู้เฒ่าถานกับศาสตราจารย์ซ่งลงจากรถ ศาสตราจารย์ซ่งจับมือซูเสี่ยวหม่านไว้ด้วยความตื่นเต้น
เธอไม่เคยคิดเลยว่า คำพูดที่ซูเสี่ยวหม่านเคยบอกไว้ในอดีตจะกลายเป็นจริงทั้งหมด
ในที่สุดวันที่เธอเป็นอิสระก็มาถึงจริง ๆ
“เสี่ยวหม่าน ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอเธอ!”
ทางผู้เฒ่าถานเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน “เสี่ยวหม่าน เด็กทั้งสองสบายดีไหม จิ่งสุยกับเธอก็สบายดีใช่ไหม!”
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง ผู้เฒ่าอายุมากขนาดนี้แล้ว หากรู้ความจริงจะรับไหวหรือเปล่า
ซูเสี่ยวหม่านคิดว่ายังบอกเรื่องแม่สามีกับคุณตาไม่ได้ เธอควรพาเขากลับไปพักใจเสียก่อน ให้ได้เจอเด็ก ๆ ก่อน
การมีเด็ก ๆ ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศทำให้ผู้เฒ่ามีความหวังขึ้นมา พอถึงเวลาที่รู้ความจริง หัวใจที่ขึงตึงอยู่ก็อาจคลายลงได้บ้าง
ซูเสี่ยวหม่านฝืนยิ้ม “สบายดี ทุกคนสบายดีค่ะ!”
“เด็กทั้งสองก็เลี้ยงดูอย่างดีเลย อวบอ้วนเชียว เดี๋ยวคุณตาเห็นก็รู้เองค่ะ!”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเป็นคนเลี้ยงฝาแฝดชายหญิง เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลเลยสักนิด
เลี้ยงได้ดีกว่าอยู่กับแม่แท้ ๆ อย่างเธอเสียอีก
ตอนนี้แขนของเด็กทั้งสองอวบเป็นปล้อง ๆ เหมือนรากบัว แถมยังนั่งได้แล้ว
พอผู้เฒ่าถานได้ยินซูเสี่ยวหม่านพูดเช่นนั้น ก็ยิ้มกว้าง ปกติผู้เฒ่าไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา แต่ตอนนี้ตื่นเต้นมาก “ฮ่า ๆ ดี ดี!”
ซูเสี่ยวหม่านรู้ว่ายังไม่ใช่เวลารำลึกความหลัง จึงพูดต่อว่า “คุณตาเข้าไปก่อนเถอะค่ะ ฉันกับคุณป้าซ่งจะรออยู่ข้างใน”