ผู้เฒ่าถานเช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเองสองสามที ก่อนเดินไปหาถวนถวน
“หนูน้อยคนนี้ช่างร่าเริงจริง ๆ ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กฉลาด เออ ดี ดี!”
ผู้เฒ่าถานก้าวเข้าไป แล้วอุ้มถวนถวนขึ้นมาในอ้อมแขนทันที
“หน้าตาเหมือนตอนเมี่ยวอวิ๋นยังเด็กไม่มีผิด!”
พอเห็นเหลนสาว ผู้เฒ่าถานก็นึกถึงลูกสาวที่จากไปก่อนวัยอันควรขึ้นมาทันที น้ำตาจึงไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ผู้เฒ่าถานรีบหันหลัง ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพน่าอับอายของตัวเอง
ซูเสี่ยวหม่านได้ยินผู้เฒ่าถานพูดถึงแม่สามี หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไรดี
ย่าซูเห็นซูเสี่ยวหม่านเงียบไป ก็รู้ทันทีว่าเธอยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผู้เฒ่า
ย่าซูลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย ถ้าบอกพ่อแม่สามีเก่าคนนี้ไป อีกฝ่ายคงเป็นลมล้มพับแน่!
ย่าซูเหลือบมองผู้เฒ่าถานตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายชราผอมแห้งขนาดนี้ ร่างกายคงไม่ค่อยแข็งแรงนัก
ถวนถวนถูกอุ้มขึ้นมา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
เมื่อเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ในห้อง เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ แต่ไม่ชอบคนหน้าตาไม่หล่อ
เด็กน้อยคนนี้ถอดแบบซูเสี่ยวหม่านมาเต็ม ๆ เป็นพวกชอบมองหน้าตา
ร่างเล็ก ๆ ของเธอจึงเริ่มดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนผู้เฒ่าถานทันที
ปากน้อย ๆ ยังส่งเสียง “อา อา” ออกมาอีกด้วย
ผู้เฒ่าถานแอบเช็ดน้ำตาจนหมดแล้ว เมื่อครู่เขาแค่ตื่นเต้นเกินไป
ตอนนี้อารมณ์สงบลงแล้ว พอเห็นเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนกำลังคุยกับเขา ก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่