ไป๋หรูเสวี่ยยกมือแตะเส้นผมอย่างเก้อเขิน “น้องสะใภ้นี่โชคดีจริง ๆ!”
เฉินฮุ่ยหลิงเองก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ สามีบอกว่าจะช่วย แต่ผู้หญิงคนนี้กลับปฏิเสธ แบบนี้มันไม่เห็นแก่หน้ากันเลยไม่ใช่หรือไง!
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่มาจากชนบทแบบนี้ ยังพูดจาเหน็บแนมลูกสะใภ้ของเธออีก
แม้เธอจะไม่พอใจลูกสะใภ้ เพราะอีกฝ่ายไม่มีลูกให้ แต่ถึงอย่างไรครอบครัวใหญ่ของพวกเธอก็จะถูกครอบครัวรองเหน็บแนมไม่ได้
“เสี่ยวหม่าน อย่าฝืนตัวเองเลยนะ ครอบครัวใหญ่ขนาดนั้นของพวกเธอ แต่ละวันต้องใช้เงินกินข้าวไม่น้อย บ้านมีแค่จิ่งสุยคนเดียวที่หาเงิน ภาระของเขาหนักแค่ไหนล่ะ!”
พูดจบ เฉินฮุ่ยหลิงก็เหลือบมองฟู่จิ่งสุยด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ราวกับสงสารเขามากนัก
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มพลางมองเฉินฮุ่ยหลิง “ป้าสะใภ้ใหญ่เป็นห่วงเกินไปแล้วค่ะ พี่ชายของฉันทุกคนมีงานทำ หมู่บ้านของเรามีโรงงานเปิดอยู่ในปักกิ่ง อยากได้งานประเภทไหน ครอบครัวเราก็จัดให้ได้ทั้งนั้น!”
ทุกคนในห้อง “........”
นี่จะมั่นใจเกินไปหน่อยไหม!
ผู้เฒ่าฟู่กลับสนใจขึ้นมา แม้จะเกษียณแล้ว แต่ก็ยังสนใจเรื่องความเป็นอยู่ของประชาชน
“เธอบอกว่าโรงงานของหมู่บ้านเปิดอยู่ในปักกิ่งหรือ แล้วเป็นโรงงานอะไรล่ะ?”
ฟู่เจิ้งจวินเองก็สงสัยไม่น้อย ตอนนี้ประเทศสงบเรียบร้อยแล้ว กลุ่มคนสี่คนนั่นก็ถูกกวาดล้างไปแล้ว
ตอนนี้ประเทศกำลังพิจารณาค่อย ๆ เปิดทางให้เศรษฐกิจเติบโต
แม้ฟู่เจิ้งจวินจะอยู่ในกองทัพ แต่ก็รู้เรื่องนโยบายเบื้องบนเป็นอย่างดี
เขาไม่คิดเลยว่าเด็กสาวตรงหน้าจะมีความสามารถถึงเพียงนี้
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มมองคนอื่น ๆ ในห้อง ก่อนตอบอย่างคลุมเครือว่า “ก็โรงงานเล็ก ๆ ค่ะ ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ตอนนี้ยังไม่มีผลงานอะไร รอให้เห็นผลแล้ว ฉันจะเล่าให้คุณปู่กับลุงใหญ่ฟังอย่างละเอียดแน่นอนค่ะ”