ซูเสี่ยวหม่านอุ้มกล่องลงมาชั้นล่างพร้อมกับฟู่จิ่งสุย
ไป๋หรูเสวี่ยเห็นกำไลทองวงใหญ่บนข้อมือของซูเสี่ยวหม่านเข้าในทันที เธอแอบนำไปเปรียบเทียบกับของที่ตัวเองเคยได้รับ แล้วก็ยังพอใจอยู่
ตอนนั้นเธอเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านนี้ คุณปู่มอบทั้งกำไลทองและบ้านหนึ่งหลังให้เธอ
ตอนนี้เธอกับสามีอยู่ในบ้านพักของหน่วยงานก็จริง แต่ที่ยังไม่ย้ายออกไปก็เพราะอยากอยู่ใกล้ผู้เฒ่าฟู่ให้มากหน่อย
สีหน้าของไป๋หรูเสวี่ยตอนนี้ดีขึ้นไม่น้อย
ส่วนคนที่ต่างจากเธอคือฟู่จิ่งฮุย สีหน้าของเขาย่ำแย่เป็นอย่างมาก
เพียงเพราะเขาไม่มีลูก คุณปู่ถึงได้มอบหยกแขวนชิ้นนั้นให้บ้านของลูกพี่ลูกน้อง
มือของเขากำแน่นจนเป็นกำปั้น
เวลานี้ฟู่เจิ้งจวินก็หยิบกล่องใบเล็กออกมาเช่นกัน “รับนี่ไป ถือเป็นของขวัญพบหน้าจากฉันกับป้าสะใภ้ใหญ่ของเธอ!”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้เกรงใจ เธอรับมาโดยตรง “ขอบคุณค่ะ ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่!”
เฉินฮุ่ยหลิงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เธอชอบเครื่องประดับไข่มุกชุดนั้นมากทีเดียว แต่พอเห็นซูเสี่ยวหม่านได้กำไลทองไป แถมยังรีบสวมทันที ในใจก็อดดูแคลนไม่ได้
เหอะ สุดท้ายก็เป็นคนชนบท ไม่รู้จักกาลเทศะ
ความสนใจของหยางไฉ่ซานแตกต่างจากคนอื่น สายตาของเธอจ้องหยกแขวนที่คอซูเสี่ยวหม่านเขม็ง
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก มือกำแน่น
เธอไม่คิดเลยว่าผู้เฒ่าฟู่จะมอบของชิ้นนั้นให้ซูเสี่ยวหม่านจริง ๆ
สายตาของเธอราวกับจะจ้องซูเสี่ยวหม่านให้ทะลุเป็นรู