หลังฟู่จิ่งสุยจากไป ในห้องก็เหลือเพียงคนในครอบครัวซู
ซูต้าเฉียงพูดขึ้นว่า “ฟังจากที่พวกคุณเล่า คนตระกูลหยางเล่นงานคนได้โหดจริง ๆ ต่อไปฉันอยู่บ้านดีกว่า!”
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้คัดค้าน “ได้ค่ะ เรื่องโรงงานสีให้พี่สามกับคนอื่น ๆ จัดการไป ช่วงนี้ฉันก็จะออกไปข้างนอกให้น้อยลงเหมือนกัน”
คราวนี้ย่าซูถึงได้รู้ว่าซูเสี่ยวหม่านออกจากบ้านแต่เช้ากลับค่ำไปทำอะไรมา เธอตบไหล่ซูเสี่ยวหม่านเบา ๆ “เด็กคนนี้นี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมพวกเธอสองคนไม่บอกที่บ้านล่ะ?”
ย่าซูยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง พี่น้องที่เคยอยู่ด้วยกันในบ้านเมื่อหลายปีก่อน ไม่ได้พบกันมานานแล้ว นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะแต่งเข้าตระกูลหยาง แถมดูเหมือนยังคอยจับตาดูครอบครัวของพวกเธออยู่เงียบ ๆ
ซูเสี่ยวหม่านอธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ฉันนึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องซับซ้อนแบบนี้นี่คะ!”
ย่าซูคิดแล้วก็เห็นด้วย “ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้ให้เจ้าสามหยุดออกไปก่อน อยู่บ้านเหมือนกัน ส่วนหงเวยก็ไม่ต้องไปถ่ายรูปตามแหล่งท่องเที่ยวแล้ว ให้อยู่บ้านไปก่อน”
ย่าซูคิดว่าถ้าลูกชายกับหลานชายอยู่บ้านก็ปลอดภัยกว่า
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม “แม่คะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ ที่นี่คือปักกิ่ง พวกนั้นไม่กล้าลงมือในที่ลับหรอก ตอนนี้รอบ ๆ มีคนอยู่เต็มไปหมด ถ้าพวกนั้นกล้าลอบทำร้ายคน ตัวเองก็หนีไม่รอดเหมือนกัน”
ซูเสี่ยวหม่านพูดไม่ผิด ต่อให้ตระกูลหยางวางอำนาจแค่ไหน ก็ไม่กล้าก่อเรื่องในเมือง
คนในครอบครัวซูไม่ใช่พวกที่อยู่ในคอกวัว พวกเธอไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของคณะกรรมการปฏิวัติ อีกอย่างซูเสี่ยวหม่านเชื่อว่าตอนนี้หยางฉีจวินคงเอาตัวเองไม่รอด ไม่อย่างนั้นคงไม่หยุดแค่เขียนจดหมายแจ้งเบาะแส