ฟู่จิ่งสุยเห็นเช่นนั้นก็พยักหน้า “ได้!”
ไม่นาน ทั้งสองก็กลับไปยังเรือนพักรวม
ฝาแฝดกินนมผงแล้ว ตอนนี้ถูกกล่อมจนหลับไปเรียบร้อย
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกับซูต้าเฉียงอยู่ในห้องของซูเสี่ยวหม่านทั้งคู่
ซูต้าเฉียงเพิ่งกลับมาวันนี้ โรงงานสีสร้างอาคารไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ช่วงก่อนหน้านี้งานยุ่งมาก เขากับน้องชายจึงนอนอยู่ที่นั่นเลย
วันนี้คิดถึงเด็ก ๆ อีกทั้งยังเป็นห่วงว่าที่บ้านมีแต่ผู้หญิง จึงกลับมาดูสักหน่อย
หลังกลับถึงบ้าน เขาก็รู้ว่าคนตระกูลฟู่พบฝาแฝดเข้าแล้ว และน้องสาวกับน้องเขยถูกเรียกไปที่ตระกูลฟู่
ซูต้าเฉียงอดเป็นห่วงไม่ได้ “เสี่ยวหม่าน ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม?”
ซูต้าเฉียงเป็นห่วงน้องสาวราวกับพ่อคนหนึ่ง กลัวเธอจะถูกบ้านสามีรังเกียจและไม่ชอบหน้า
ซูเสี่ยวหม่านตอบว่า “พี่ใหญ่ ไม่มีอะไรค่ะ แม่หลับหรือยัง?”
ซูเสี่ยวหม่านมีเรื่องสำคัญต้องพูด ส่วนเรื่องคุยสัพเพเหระเอาไว้ทีหลังได้
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูบอกว่า “เพิ่งดับไฟไปได้พักเดียว คงยังไม่หลับหรอก น้องสาวมีธุระอะไรหรือ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ค่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะถามแม่ เดี๋ยวไปเรียกแม่มานะคะ”
ย่าซูยังไม่หลับจริง ๆ ในใจก็เป็นห่วงลูกสาวคนเล็ก จึงนอนไม่ค่อยสนิท
ซูเสี่ยวหม่านเพิ่งเคาะประตู ย่าซูก็สวมเสื้อคลุมเดินออกมา “มีอะไร?”
ซูเสี่ยวหม่านจูงย่าซูมาที่ห้องของตัวเอง พอทั้งคู่เข้ามาแล้ว เธอก็ปิดประตูตามหลัง
“แม่คะ หนูมีเรื่องจะถาม สำคัญมาก ๆ เลยค่ะ!”
ย่าซูเห็นซูเสี่ยวหม่านพูดอ้อมค้อมก็เริ่มหมดความอดทน “มีอะไรก็รีบพูดมา!”