“หัวหน้า น้องชายของหยางฉีจวินชื่อหยางฉีเจิ้ง เคลื่อนไหวในตลาดมืดอย่างคึกคักมาก ผมสงสัยว่าตระกูลหยางได้ของบางอย่างมา แล้วให้หยางฉีเจิ้งเป็นคนลักลอบขายออกไป”
“ถ้าเป็นการลักลอบขายวัตถุโบราณออกไป ก็เท่ากับสร้างความเสียหายให้ประเทศ”
เจิ้งกั๋วเซินไม่ใช่คนธรรมดา ย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญแค่ไหน
“คุณมีหลักฐานอื่นอีกไหม?”
ฟู่จิ่งสุยตอบว่า “หัวหน้า ผมพบว่าน้องชายของหยางฉีจวินไปโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งในปักกิ่งอยู่บ่อย ๆ ผมสงสัยว่าที่นั่นเป็นแหล่งซ่อนตัวของพวกเขา ผมเสนอให้รีบนำคนไปปิดล้อม ป้องกันไม่ให้พวกเขาย้ายของหนี”
เจิ้งกั๋วเซินถามอย่างสงสัย “จิ่งสุย คุณพบเรื่องตั้งมากมาย ทำไมไม่บอกคุณลุงใหญ่ล่ะ ผมเชื่อว่าเขาก็น่าจะ...”
ฟู่จิ่งสุยยิ้มอย่างขมขื่น “หัวหน้า แม่เลี้ยงของผมคือหยางไฉ่ซาน เธอเป็นน้องสาวของหยางฉีจวินครับ”
เจิ้งกั๋วเซิน “.........”
เจิ้งกั๋วเซินไม่คิดว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ และเข้าใจแล้วว่าทำไมฟู่จิ่งสุยถึงมาหาเขา
เรื่องนี้ฟู่เจิ้งจวินเข้าไปยุ่งด้วยไม่สะดวกจริง ๆ
แต่เขาเพิ่งย้ายมาปักกิ่ง ที่นี่มีเบื้องลึกเบื้องหลังมากมาย จะให้ลงมือคนเดียวไม่ได้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น โทรออกไปหาใครคนหนึ่ง “ฮัลโหล เหล่าสวี่ใช่ไหม?”
ปลายสายรับโทรศัพท์ “เหล่าเจิ้ง ดึกป่านนี้มีอะไรหรือ?”
เจิ้งกั๋วเซินกล่าว “มีเรื่องสำคัญ เกี่ยวข้องกับหยางฉีจวินแห่งคณะกรรมการปฏิวัติ อยากให้กรมความมั่นคงแห่งชาติเข้ามาร่วมมือหน่อย”