หลี่หงเสียก้าวออกมาพูดในเวลานี้ว่า “พ่อ ใจเย็นก่อนค่ะ หนูว่าที่พี่หู่จื่อพูดอาจไม่ถูกก็ได้
หัวหน้ากองการผลิตซูไม่ได้มีเส้นสายมากมายขนาดนั้น อีกอย่างหัวหน้าของหนูบอกแล้วว่า ไม่ใช่แค่ห้างสรรพสินค้าในอำเภอที่ไม่มีของ แม้แต่ทางเมืองฮาก็ยังขาดตลาดค่ะ!
ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต้ากั่งลงชื่อกันหมดแล้วนะคะ ถึงตอนนั้นถ้าหัวหน้ากองการผลิตซูหาวัสดุมาไม่ได้ต่างหาก ถึงจะขายหน้า!”
“ถึงตอนนั้น ฉันจะคอยดูว่าซูต้าเฉียงยังจะได้เป็นหัวหน้ากองการผลิตอยู่หรือเปล่า!”
เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของลูกสาว ความโกรธของหลี่ต้าขุยก็คลายลง “ใช่ หงเสียพูดถูก แต่ลูกก็ช่วยจับตาดูทางตำบลให้พ่อด้วยนะ สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหัวหน้าไว้”
“พ่อไม่ต้องห่วงค่ะ!”
หลี่หงเสียกลับเข้าห้องของตัวเองแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง พลางนึกถึงภาพตำรวจฟู่ที่เห็นในวันนี้
พอนึกถึงตำรวจฟู่ เธอก็พลันนึกถึงซูหงเทา ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยชอบมาก
ใช่แล้ว หลี่หงเสียเคยมีผู้ชายที่ชอบอยู่คนหนึ่ง ก็คือซูหงเทา
ก่อนที่ซูหงเทาจะไปเป็นทหาร เธอเคยแอบสารภาพรักกับเขา แต่กลับถูกปฏิเสธ
“ซูหงเทา คิดว่าฉันจะชอบได้แค่นายคนเดียวหรือไง ตอนนี้คนที่ฉันถูกใจหล่อกว่านาย แถมพื้นฐานครอบครัวก็ดีกว่านายด้วย!”
พอคิดถึงข่าวลือในตำบลที่ว่าตำรวจฟู่เป็นคนรักของซูเสี่ยวหม่าน หลี่หงเสียก็โมโหจนแทบระเบิด
“ซูเสี่ยวหม่าน เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก!”
วันถัดมา ตอนตีสามกว่า ๆ เงาร่างหนึ่งเร่งฝีเท้ามุ่งหน้ามาทางหมู่บ้านต้ากั่ง