“ลุงถาน ตื่นเช้าจังเลยนะคะ”
ซูเสี่ยวหม่านทำราวกับไม่เห็นฟู่จิ่งสุย เพราะเธอดูออกแล้วว่าลุงถานไม่ค่อยอยากให้ใครรู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่
ผู้เฒ่าถานเผลอขยับตัวบังฟู่จิ่งสุยไว้ด้านหลัง แต่ฟู่จิ่งสุยตัวสูงขนาดนั้น คนตัวสูงแค่ราว 170 เซนติเมตรอย่างผู้เฒ่าถานจะบังมิดได้อย่างไร
ซูเสี่ยวหม่านคิดว่าฟู่จิ่งสุยน่าจะสูงราว 185 เซนติเมตร
ฟู่จิ่งสุยจ้องซูเสี่ยวหม่านอย่างไม่พอใจที่เธอเรียกเขาแบบนั้น
นั่นตาของเขานะ ถ้าซูเสี่ยวหม่านเรียกแบบนั้น ก็เท่ากับว่าเธออาวุโสกว่าเขาหนึ่งรุ่นไม่ใช่หรือ
อีกอย่าง ยัยสาวผิวคล้ำคนนี้ทำเหมือนทั้งคู่ไม่รู้จักกัน แถมยังมองเขาเป็นอากาศธาตุหรือไง
“เสี่ยวหม่าน วันนี้มาเช้าจัง มารับจักรยานใช่ไหม”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “ค่ะ ฉันต้องไปซินเซียงแต่เช้า เลยต้องออกเดินทางให้เร็วหน่อย ก็เลยมาแต่เช้า”
“อ้อ จักรยานซ่อมเสร็จแล้ว อยู่ในลานบ้านน่ะ ขี่กลับไปได้เลย”
ซูเสี่ยวหม่านตอบเสียงใส “ได้เลยค่ะ!”
ซูเสี่ยวหม่านเดินเข้าไปในลานบ้านอย่างคุ้นเคย เธอเห็นจักรยานที่ซ่อมเสร็จแล้วตั้งแต่แรก
พอเข้าไป เธอก็ลูบคลำดูรอบคันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข็นจักรยานออกมา “ลุงถาน งั้นฉันไปก่อนนะคะ ไว้คราวหน้าจะมาเยี่ยมอีก”
ผู้เฒ่าถานพยักหน้า “ได้!”
ซูเสี่ยวหม่านออกจากประตูรั้วแล้วขึ้นจักรยาน ปั่นจากไปอย่างคล่องแคล่ว
วันนี้ซูเสี่ยวหม่านตั้งใจมาแต่เช้า เพราะไม่อยากให้คนในหมู่บ้านเห็นว่าตัวเองขี่จักรยาน