หมู่บ้านต้ากั่งกำลังจัดประชุม โดยมีชาวบ้านจากหมู่บ้านเสี่ยวกั่งปะปนเข้าร่วมด้วย
สองหมู่บ้านตั้งอยู่ติดกันตามลำน้ำ ห่างกันเพียง 1 กิโลเมตร เดินไม่ถึง 10 นาทีก็ถึง
เมื่อเห็นว่าหลายครอบครัวในหมู่บ้านต้ากั่งลงชื่อเข้าร่วม ชาวบ้านจากหมู่บ้านเสี่ยวกั่งก็รีบวิ่งกลับไปทันที
หลี่ต้าขุยกำลังดื่มเหล้าอยู่ที่บ้าน ความหงุดหงิดจากเมื่อวานมลายหายไปแล้ว
เมื่อวานเขาโมโหจนแทบคลั่ง ลูกชายดี ๆ ของเขากลับถูกคนทำร้าย
เขาซักถามอยู่นาน เจ้าหนุ่มนั่นดื้อรั้นมาก ไม่ยอมปริปากพูดสักคำ
แต่วันนี้ลูกสาวคนเล็กทำให้เขาได้หน้า
ลูกสาวคนเล็กใช้สถานะพนักงานภายในของสหกรณ์จำหน่ายสินค้า ช่วยเขาซื้อสายไฟมาได้
ตอนนี้หลายหมู่บ้านกำลังจะมีไฟฟ้าใช้ สายไฟกลายเป็นของหายาก เขารู้ดีว่าทางตำบลยังขาดแคลนอยู่
เขาวางแผนไว้แล้วว่า ถ้าทางตำบลขาดไม่มาก ก็จะเอาส่วนของหมู่บ้านเสี่ยวกั่งออกไปให้ก่อน ส่วนหมู่บ้านค่อยติดตั้งทีหลัง
ทำแบบนี้เขาก็จะได้หน้าในตำบล
“หงเสีย คำพูดของหัวหน้าพวกเธอเชื่อถือได้ใช่ไหม?”
หลี่หงเสียเหลือบมองพ่อ “พ่อคะ หัวหน้าพูดเองกับปาก จะผิดได้ยังไง อีกสองวันของก็ส่งถึงสหกรณ์จำหน่ายสินค้าแล้ว หนูเป็นพนักงานภายใน ถ้าของมาถึง หนูจะรู้เป็นคนแรกเลยค่ะ”
หลี่ต้าขุยหัวเราะเสียงดัง “ดี ดี ดี ลูกสาวพ่อเก่งที่สุด ฮ่า ๆ ๆ!”
เมื่อนึกถึงหัวหน้าสหกรณ์จำหน่ายสินค้าที่ภรรยาเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อวัยกลางคน แถมตอนนี้ยังยอมช่วยเหลือเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาก็ถามว่า “หงเสีย เล่าให้พ่อฟังหน่อยสิ หัวหน้าของลูกคงไม่ได้คิดอะไรกับลูกหรอกนะ?”