ฟู่จิ่งสุยเองก็คาดไม่ถึงว่าฟู่จิ่งฉงจะหายตัวไป จึงไม่รั้งรออีก รีบไปยังสถานีตำรวจเขตซีเฉิงทันที
แต่ตอนนั้นยังเช้าอยู่มาก เขาเลยงีบหลับอยู่ที่สถานีตำรวจพักหนึ่ง ก่อนที่หลิวเฉวียนกับคนอื่น ๆ จะทยอยมาเข้างาน
พอเห็นฟู่จิ่งสุย พวกเขาก็รู้ทันทีว่าเขามาที่นี่เพราะเรื่องอะไร
หลิวเฉวียนยังคงมองฟู่จิ่งสุยในแง่ดี แม้ตอนนี้จะถูกย้ายไปกรมความมั่นคงแห่งชาติชั่วคราว แต่ไม่แน่ว่าอาจได้อยู่ที่นั่นต่อก็ได้
คนหนุ่มย่อมมีแรงฮึดมากกว่าคนแก่ ๆ อย่างพวกเขา
“หัวหน้าหลิว ผมอยากถามเรื่องน้องชายหน่อยครับ”
หลิวเฉวียนชี้ไปทางโต๊ะ “ไปเถอะ ไปคุยกันตรงนั้น”
หลิวเฉวียนจึงเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟู่จิ่งสุยฟังทั้งหมด “...ก็เป็นอย่างนี้ พวกเราตามหาแถวเขตซีเฉิงแล้ว โรงเรียนก็ไปหาแล้ว แต่ก็ไม่เจอตัว”
“อีกอย่าง ภรรยาคุณก็ไปที่ตระกูลหยางแล้ว เด็กคนนั้นก็ไม่อยู่ที่นั่นเหมือนกัน”
สีหน้าของฟู่จิ่งสุยขยับเล็กน้อย เขายังไม่ได้กลับบ้าน จึงไม่รู้ว่าซูเสี่ยวหม่านช่วยออกตามหาคนด้วย
หลิวเฉวียนวิเคราะห์ต่อ “ตอนนี้พวกเราสงสัยว่าเด็กคนนั้นไม่ได้หนีไปเอง คงมีใครบางคนจับตาเขาอยู่”
หลิวเฉวียนอดทอดถอนใจไม่ได้ หัวหน้าฟู่โชคไม่ค่อยดีจริง ๆ ที่บ้านมีเรื่องเกิดขึ้นอยู่เรื่อย
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า เขาคิดว่าความเป็นไปได้มีอยู่สองอย่าง หนึ่งคือฟู่จิ่งฉงซ่อนตัวเอง อีกอย่างคือถูกลักพาตัวไปขาย
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยทำคดีลักษณะนี้มาแล้ว
“หัวหน้าหลิว ฝากช่วยตามหาต่อด้วยนะครับ!”