หยางฉีจวินไม่เคยคิดฝันเลยว่า สมบัติล้ำค่าที่เขาเฝ้าคะนึงถึงมาตลอดจะกลายเป็นของพวกนี้ไปได้
นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว อาวุธเย็นพวกนี้จะมีประโยชน์อะไร
ถ้ารู้แต่แรกว่า...
หยางฉีจวินหลับตาลงแน่น เขายอมรับไม่ได้ เพียงเพราะของไร้ค่ากองนี้ เขากลับต้องเอาชีวิตมาทิ้ง
ของพวกนี้ยังมีค่าไม่ถึงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เขายักยอกมาเลยด้วยซ้ำ!
ถ้าไม่ใช่เพราะตามหาสมบัติ เขาคงไม่ไปหาเรื่องคนตระกูลถาน เขาเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองทำคงไม่มีทางถูกเปิดโปง
สมองของหยางฉีจวินสับสนวุ่นวาย ในหัวมีแต่ความคิดว่า ถ้าอย่างนั้น...จะเป็นอย่างไร
หยางฉีเจิ้งเองก็อึ้งไป เขาไม่ได้กระตือรือร้นกับสมบัติเท่าพี่ชาย แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้
ทว่าครอบครัวพวกเขาลงแรงกันมาตั้งมาก สุดท้ายกลับคว้าน้ำเหลว
หัวหน้าสวี่ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาผิดหวังมากจริง ๆ
แม้สมบัติจะกลายเป็นของแบบนี้ อย่างน้อยคดีก็คลี่คลายได้แล้ว แต่กลับไม่มีเงินทองสักนิด
หัวหน้าสวี่พยายามนึกว่าเคยให้คำมั่นต่อบรรดาผู้นำเบื้องบนไว้หรือเปล่า เคยพูดอะไรเกินจริงไปบ้างไหม
เฮ้อ การวาดฝันให้ผู้นำฟังนี่ทำเล่น ๆ ไม่ได้จริง ๆ
มีเพียงฟู่เจิ้งจวินที่มุมปากยกขึ้น ตอนนี้เขาดีใจจริง ๆ
เมื่อเปิดหีบใบที่เหลือจนหมด เขาก็วางใจได้อย่างแท้จริง
สมบัติที่ซ่อนไว้ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นอาวุธเย็น สำหรับตระกูลฟู่แล้ว นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด
อย่างไรเสีย สถานะของเขาก่อนหน้านี้ก็ค่อนข้างอ่อนไหว หากที่นี่ซ่อนทองเงินเอาไว้จริง ก็อาจทำให้คนสงสัยได้