ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “อืม ต้องจับตัวคนนี้ให้ได้”
ตอนนั้นเอง ฟู่จิ่งสุยถึงนึกขึ้นได้ จึงถามว่า “เรื่องจิ่งฉง ฉันรู้แล้ว ได้ยินว่าเมื่อคืนคุณไปตระกูลหยางมาเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “อืม เมื่อคืนฉันขับรถไปที่บ้านตระกูลหยาง แต่คุณย่าหยางไม่อยู่บ้าน”
“ฉันถามเพื่อนบ้านมา ได้ยินว่าคุณย่าหยางไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ส่วนภรรยาของหยางฉีจวินก็กลับไปบ้านเดิมเหมือนกัน”
ฟู่จิ่งสุยครุ่นคิดอย่างสงสัย “ภรรยาของหยางฉีจวินไม่อยู่บ้าน กลับไปบ้านเดิมก็พอเข้าใจได้ แต่คุณย่าหยางไม่อยู่บ้านในช่วงนี้...”
ทันใดนั้น ฟู่จิ่งสุยก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง “คุณว่าเธอไปตามหาเด็กคนนั้นหรือเปล่า?”
ฟู่จิ่งสุยไม่ลืมว่ายังมีเด็กอีกคนที่เกี่ยวข้องกับแม่ของเธอ
ซูเสี่ยวหม่านเองก็คิดแบบนั้น “อืม ฉันก็สงสัยเหมือนกัน”
“แต่นอกจากนั้น ฉันยังสงสัยว่าคุณย่าหยางกำลังหลบลูกน้องของหยางฉีจวินอยู่”
หยางฉีจวินเป็นคนโหดเหี้ยม ลูกน้องของเขาก็ใจดำอำมหิต ช่วงนี้ไม่แน่ว่าพวกนั้นจะทำอะไรลงไปบ้าง!
ตอนนี้พวกนั้นอาจบุกไปหาเรื่องที่บ้านตระกูลหยาง หรือไม่ก็ไปเรียกร้องผลประโยชน์ก็ได้
พอฟู่จิ่งสุยได้ฟังสิ่งที่ซูเสี่ยวหม่านพูด ความคิดของเขาก็เริ่มกระจ่างขึ้น
“ดูท่าฉันต้องไปถามหยางซานด้วยตัวเองแล้ว!”
ฟู่จิ่งสุยยังไม่ได้สอบปากคำหยางฉีเจิ้ง เขาคิดว่าหยางฉีเจิ้งน่าจะยอมเปิดปากง่ายกว่าพี่ชาย