ตอนซูเสี่ยวหม่านกับฟู่จิ่งสุยไปถึงห้องส่วนตัว ก็มีคนมาถึงก่อนแล้ว
เมื่อวานตอนซูเสี่ยวหม่านมาที่นี่ เธอทิ้งชื่อคนที่จะให้มาด้วยไว้ นั่นก็คือฟู่จิ่งสุย
ที่นี่นอกจากซ่งรั่วเวยแล้ว ซูเสี่ยวหม่านก็ไม่รู้จักใครอีก การพาฟู่จิ่งสุยมาด้วยจึงเหมาะที่สุด
ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัว คนข้างในก็ลุกขึ้นพร้อมกันทันที “พี่ฟู่!”
เผิงจื้อหย่วนยิ้มพลางพูดว่า “พี่ฟู่ พี่นี่ไม่ค่อยมีน้ำใจเลยนะ กลับมาปักกิ่งตั้งนานแล้ว เพิ่งนึกถึงพวกเราได้หรือไง”
ฟู่จิ่งสุยบอกข่าวเลี้ยงข้าวให้เผิงจื้อหย่วนรู้ แล้วให้เขาไปแจ้งคนอื่น ๆ
ส่วนจะมีใครมาได้บ้างก็ไม่เป็นไร เขาเตรียมใจไว้แล้ว ยังไงทุกคนก็โตกันหมด บางคนทำงานอยู่ต่างเมือง บางคนก็รักษาระยะห่างจากเขาด้วยเหตุผลต่าง ๆ
เขาคิดเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว
“จวงจื้อหย่ง หลี่มู่ไป๋ เกาเทียนเหล่ย พวกนายมากันหมดเลย!”
ฟู่จิ่งสุยดีใจมากที่ได้เจอเพื่อนเล่นสมัยเด็ก
“จิ่งสุย พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกันมาตลอดนะ” จวงจื้อหย่งพูดอย่างซาบซึ้ง
“ใช่แล้ว จิ่งสุย นายไม่เหลือความห้าวแบบเมื่อก่อนเลยนะ ไม่สนุกเหมือนเดิมสักนิด” เกาเทียนเหล่ยบ่น
ทุกคนคุยทักทายกันอยู่พักใหญ่
ฟู่จิ่งสุยถึงค่อยแนะนำว่า “นี่ภรรยาผม ซูเสี่ยวหม่าน”
ซูเสี่ยวหม่านยิ้มมองทุกคน “สวัสดีค่ะ ดีใจที่ได้เจอทุกคนนะคะ!”
เผิงจื้อหย่วนพูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “พี่ฟู่ ความอดทนของพี่ไม่ไหวเลยนะ แป๊บเดียวก็แต่งงานแล้ว”